Isla Puná 31/03 – 01/04

Ik had super veel zin in het weekendje naar Isla Puná. Mijn verwachtingen waren groot. Zeker toen ze me vertelden dat we op weg naar het eiland dolfijnen gingen spotten.

De weg naar de kust waar we de boot naar het eiland gingen nemen was al spectaculair. Ik sta nog elke dag versteld van de schoonheid die Ecuador heeft. De wegen worden omringd door prachtige natuur. Alleen al van een ritje met de auto kan je genieten.

Eenmaal aangekomen aan de kust viel ik alweer in de andere verbazing. Het was er niet alleen snikheet, het was er ook héél erg mooi.

Uiteindelijk konden we vertrekken! We gingen aan boord op de miniboot. Op weg naar het eiland zijn we eerst dolfijnen gaan spotten. Dit was werkelijk adembenemend! De dolfijnen zwommen naast ons en op een gegeven moment maakten er drie dolfijnen een spectaculaire sprong voor onze boot. Het filmpje kan je op Facebook bekijken. Ik denk dat ik dit maar één keer zal meemaken en heb er ontzettend hard van genoten. Het was te gek voor woorden!

We zetten onze reis verder. Onderweg kwamen we nog enkele onbewoonde eilanden met vogels e.d. tegen. Stuk voor stuk was alles prachtig om te zien.

Nadat dolfijnen, onbewoonde eilanden en vogels de revue gepasseerd waren, gingen we effectief naar Isla Puná. Toen we aankwamen mochten we meteen naar onze kamer. Toen we onze kamer zagen, schrokken we wel even. De luxe die we gewoon waren, was ver zoek. De kamer was gemaakt uit rieten ‘hutten’ die naast elkaar stonden. Je kon er alles door zien, zelfs de persoon die naast jou in de andere hut sliep. Een vloer hadden we niet. Dit was gewoon zand, want de hut stond immers op het strand. Meer dan een bed en een plastic stoel hadden we niet. Een deken ontbrak, maar daar ging mijn handdoek wel dienst voor doen. Nadat we ons geïnstalleerd hadden, voor zover je je in een hut kan installeren, besloten Fiona, Nele en ik om een wandeling te maken. De wandeling duurde langer dan verwacht. We zijn het binnenland ingetrokken en eenmaal daar wisten we niet of we nu moesten terug keren of doorlopen om op de snelste manier terug te geraken. We vroegen het dan maar aan de lokale bevolking. De vrouwen verstonden ons niet en wij hen ook niet. Eén van de vrouwen was zo vriendelijk om ons een volledige watermeloen voor te schotelen. Dit konden we moeilijk weigeren aangezien we super veel dorst hadden. De vrouwen waren ongelofelijk vriendelijk en gastvrij. Eén van de vrouwen besloot om een eindje met ons mee te wandelen. Allemaal goed en wel, maar zij begreep niet naar waar we precies moesten. Wijzelf wisten dat ook niet. Na lang nadenken besloten we dan toch om terug te keren langs de weg die we gedaan hadden. Het begon al laat en donker te worden en we wisten dat we er nog een lange wandeling tegemoet gingen. Na lang wandelen kwamen we uiteindelijk Hilde tegen op het strand. Zij was heel ongerust geworden en ze kwam ons zoeken. Eenmaal aangekomen bij de rest van de groep, ontstonden er wat ‘wrijvingen’. De sfeer was gespannen. Gelukkig konden we snel beginnen aan ons avondeten (wat super lekker was: rijst met scampi’s en een soort vis met gebakken banaan). Na het eten hebben we nog een kaartspel gespeeld en nadien hebben we de dag afgesloten met een kampvuur op het strand. Na het kampvuur gingen we slapen. Enkele meisjes moesten eerst het ongedierte (kikkers, rare insecten, …) uit hun hutten verwijderen. Ikzelf heb bewust geen “controle” gedaan, omdat die beesten toch door de grote gaten van de hut konden kruipen. Het werd een lange nacht. Ik werd enkele keren wakker en mijn handdoek fungeerde niet zo goed als deken. Het was wel gek om op het strand in een hut te slapen. Het geluid van de zee was heel rustgevend, maar de gedachte aan de medebewoners van mijn hut, heeft me toch wakker gehouden. ’s Morgens hebben we een wandeling gemaakt met de hele groep. Clementina heeft ons begeleid tijdens de wandeling. Het was best avontuurlijk. We moesten plots door de mangrove. Niemand had zich daar op voorzien, maar na lang twijfelen zijn we toch allemaal door de modderige zwemvijver gegaan. Je zakte telkens diep in de modder en onze kleren waren kletsnat. Maar het was bijzonder tof om dit te doen! Lang leve het avontuur!

Later op de dag werd me duidelijk dat de muggen en zandvlooien me heel aantrekkelijk en onweerstaanbaar vonden. Ik ben nu de (ontevreden) eigenares van wel meer dan 50 beten geworden. Jeuk alom!

Als afsluiter van de dag hebben we in de casita heerlijke frietjes gegeten. Het smaakte enorm. De wrijvingen in de groep zijn ondertussen gelukkig verdwenen. De sfeer was optimaal en het was een topweekend!

Op naar meer!

Vele groetjes
Heleen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s