Bienvenido a Cuenca 7 – 9 april

Het afgelopen weekend zijn we naar Cuenca geweest. De busrit duurde wat lang (4 uur), maar het uitzicht was prachtig. We reden doorheen het park van El Cajas en langs de Andes keten. We reden op bepaalde momenten door de afwisselende hoogtes door de wolken heen. Het was zo bijzonder en uniek om de ongerepte natuur te zien. Ik sta nog steeds versteld van de natuur die je hier ziet! Doordat Cuenca op 4000 meter hoogte ligt, had ik wat schrik voor hoogteziekte. Gelukkig werd niemand tijdens onze uitstap ziek. Nadat we de eerste dag in Cuenca aangekomen waren, merkten we al meteen een groot verschil met Guayaquil op. Niet alleen de bevolking, maar ook het klimaat was er helemaal anders. De bevolking draagt er authentieke kledij, een beetje zoals de typische Ecuadoriaanse vrouwen die je vaak in boeken ziet staan. Het klimaat deed me meteen aan België denken. Het was er niet te koud, maar ook niet te warm. Af en toe hadden we ons fleecejasje nodig, maar enkele uren later kon je er gewoon met een topje rondlopen. De koelte deed enorm veel deugd. Hier in Guayaquil is het van ’s morgens tot ’s avonds snikheet.

De eerste avond hebben we niet zoveel van Cuenca gezien. Nadat we ingecheckt waren in ons hotel (La cigale) hebben we meteen geprofiteerd van de happy hour. Een mojito voor slechts 1,5 dollar konden we echt niet laten schieten. We ontmoetten er tijdens onze eerste uitstap enkele muzikanten die vroegen of we niet mee gingen naar een plaatselijk festival. Omdat we de plaatselijke uitgangssfeer wel eens wilden opsnuiven, zijn we mee gegaan. Het festival was best plezant. Onze vrienden waren ook heel vriendelijk en joviaal. Ze trakteerden ons op de plaatselijke alcoholische drankjes. Dit waren warme drankjes die bestaan uit alcohol, water , kaneel en fruit. We hadden niet echt gerekend op de hygiëne van dit brouwsel, maar gelukkig hebben we nergens last van gehad. De drankjes waren niet zo lekker, je proefde de alcohol erg goed. Na het festival gingen we nog iets drinken in een plaatselijk cafeetje en rond half 11 waren we zodanig moe dat we gingen slapen.

De zaterdag hebben we de stad effectief verkend. We hebben marktjes en kerken bezocht. De meeste souvenirs heb ik al gekocht. Ik zoek nu alleen nog een leuk souvenir voor mijn papa. Wie een idee heeft, mail maar door! Maar eigenlijk heb ik voor hem ook al iets leuks in gedachten. Ik moet het alleen nog zien te vinden. We hebben ook een processie gezien en doordat Pasen hier ook gevierd wordt, werd er de delicatesse “cuy” verkocht. Cuy is geroosterde cavia. Ik had me voorgenomen om van de delicatesse te proeven, maar bij het zien van de beestjes was mijn zin meteen over. Ze worden op een ijzeren staaf gespiest. De darminhoud e.d. zitten nog  allemaal in het beest en om het te serveren wordt de cava middendoor gesneden. Er wordt niks uit zijn lichaam gehaald en zijn nagels en poten e.d. worden niet weggehaald. Erg vies om te zien! Zaterdagavond zijn we naar de heuvel van Turi gegaan. Dit gaf ons een ruim panoramisch zicht op de stad. Daarna zijn we op het gemak iets gaan eten en drinken. Sommigen besloten nog om in het hotel zelf een lekker dessertje te eten als afsluiter van de dag.

Zondag hebben we nogmaals een marktje gedaan. Dit om nog enkele extra souvenirs e kopen. Ik hoop maar dat ik alles mee kan nemen in mijn koffer. Vervolgens hebben we de fabriek van de panama’s bezocht. Ik wilde een strohoed voor mijn papa kopen, maar na lang twijfelen heb ik dit maar niet gedaan. Ik zou immers niet willen dat de hoed veel te groot of te klein zou zijn. Nadien hebben we de bus naar Ingapirca genomen. De meeste opmerkelijke inca site van Ecuador. We hebben er de zonnetempel bezocht. Nadien kon je nog een wandeling van een uur maken, maar daar moesten we helaas voor passen. De terugrit naar Guayaquil verliep traag. Onderweg kregen we dan nog eens pech aan de band, waardoor de bus moest stoppen. Aangezien we in het park van Cajas zaten, hadden we geen enkel bereik. We konden niemand verwittigen. Gelukkig heeft de pech niet lang geduurd en moest de band niet vervangen worden. Even later hadden we dan nog maar eens pech. Doordat er werken aan de weg zijn, mocht er telkens maar één richting van het verkeer doorrijden. Bijgevolg hebben we een half uur moeten wachten vooraleer we weer konden verder rijden. Eenmaal aangekomen in de terminal in Guayaquil, wachtten we op onze taxi. Ik had hem een half uur daar voor gebeld om af te spreken dat hij ons aan de terminal mocht komen halen. De arme man had ons verkeerd begrepen. Hij was naar de casita gereden, waar hij op ons stond te wachten. Een dik half uur later hebben we hem dan toch kunnen zeggen waar hij naartoe moest en na hem op de parking lang te zoeken, ontdekten we dat hij op een andere parking stond. We waren doodmoe en ik heb die nacht heel goed geslapen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s