Dag 1: Aankomst in Tirana

Yes, eindelijk was het zover, vol goede moed trokken we richting Zaventem om onze vlucht naar Tirana te nemen. We hadden tijdens onze tussenstop in Rome wat vertraging, maar verder verliep alles perfect.

Toen we aankwamen in de super kleine luchthaven Maria Theresa, haalden we meteen onze leks af en namen we de taxi naar de markt van Tirana. Aan de Opera Palace stond onze host, Dardan, ons op te wachten. De eerste kennismaking verliep vlot en na een half uurtje wandelen kwamen we aan bij Dardan. We waren moe van de vlucht en het wandelen met onze zware bagage deed er niet veel goed aan. We kwamen aan op een soort ingesloten doodlopend wijkje  waar alle huizen wel oké waren, op ééntje na. Dardan zei meteen: “Hier woon ik” en hij wees naar de vervallen constructie. Ik dacht dat hij een grapje maakte en ik wilde nog lacherig antwoorden: “Doe ons dat niet aan!” Maar algauw stonden we aan het “huis” en wist ik dat het menens was. De buitenkant bestond uit houten paletten en daar ergens tussenin hing er een deurtje. Hij kroop ergens achter het hout om dan de deur voor ons te openen. We kwamen op een klein “koertje” dat je eigenlijk zelfs niet eens een koertje kan noemen. Ik moest me inhouden om niet te laten blijken dat ik echt enorm schrok van de plaats waar we terechtkwamen. Eenmaal in het huis had ik zoveel spijt van het feit dat ik ervoor gekozen had om te couchsurfen. Ik moest enorm hard m’n best doen om enthousiast te blijven. De plaats waar we verbleven had niet eens een voordeur. Iedereen kon zomaar binnen komen. Achter een doorzichtig gordijn stonden 3 bedden en daarnaast nog eens een stapelbed waar onze host zijn zus al lag te slapen. Ik had nog niet door dat het bedje naast het tweepersoonsbed Dardan zijn slaapplek was. Het bed zag er niet proper uit en we moesten de kamer dan ook nog eens delen met onze host en zijn zus. Vreselijk…
Naar het toilet gaan lukte nog net, maar doorspoelen was niet mogelijk, daar moesten we een emmer met water voor gebruiken. Het toiletpapier bestond uit servetten die hij waarschijnlijk zo nu en dan eens uit een bar meesmokkelt. Tanden poetsen was moeilijk, want de watervoorziening werkt er niet altijd, waardoor er vaak een gebrek aan water is in zijn nederige woonplaats. We gebruikten dan maar wat flessenwater van onszelf. Na onze eerste schok gingen we meteen slapen. Doordat we zo moe waren vielen we als een blok in slaap.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s