Dag 2: Tirana verkennen

Om 8.00 uur ging Dardan zijn wekker af. Hij sprong opgewekt uit bed en wij moesten ons bijgevolg ook uit het bed slepen. Zijn zus die ook in dezelfde kamer sliep (wel afgescheiden d.m.v.  een doorschijnend gordijn) was die ochtend al opgestaan om 6.00 uur omdat ze elke dag 7/7 moet gaan werken in een kledingfabriek. Doordat ze ons ook regelmatig passeerde waren we dus al wakker.

Ons douchen was niet mogelijk, omdat er geen beschikbaar water was en omdat Dardan simpelweg geen douche of iets soortgelijks heeft. Het gaf ons een vervelend gevoel. We wilden ons verfrissen na de vlucht en de nacht in het miezerige bed. Jammer, maar helaas… We trokken onze kleren aan, fristen ons wat op met een vochtig doekje dat we op het vliegtuig hadden gekregen en trokken naar het centrum. Bruno had het heel wat minder moeilijk met de barre omstandigheden waarin we verbleven. Natuurlijk was hij ook niet zo enthousiast, maar hij kon alles wel goed plaatsen. We zagen zo ook de leefomstandigheden van sommige inwoners in het land. Het is gek om te zien hoe bescheiden en armtierig het kan zijn.  Het doet je wel beseffen hoe goed je het hebt in België.

Toen we in het centrum waren, gingen we eerst naar Kruja. We aten er als ontbijt een byrek; een driehoekig bladerdeegbroodje met kaas in, super lekker! De man van het bakkerijtje was ontzettend vriendelijk. Via Dardan konden we met hem in gesprek gaan en nadat we even met hem hadden gebabbeld kregen we van hem elk nog twee gratis dessertjes om op te eten. Na ons heerlijke ontbijt bezochten we een kasteel  dat ontworpen was door de dochter van de vroegere communistische leider Enver Hoxha. In het kasteel he bje het historisch museum dat ons heel wat informatie geeft over de geschiedenis van Albanië. Dardan gaf ons vol overgave ontzettend veel uitleg over alles wat we in het museum vonden, tot artisanale potjes  en werktuigen toe. Bruno en ik houden niet zo van musea, dus na een tijdje hadden we het museum en Dardans uitleg wel wat gehad.

Na het museum dronken een frisse cola op een terras en nadien namen we de bus terug naar Tirana. Ik had in verschillende verslagen gelezen dat we zeker de kabellift naar de Dajtiberg moesten nemen. Onze host was er niet echt voor te vinden, maar omdat hij niet werkt en anders toch maar zijn dagen thuis slijt met tv kijken, naar het internetcafé gaan en armbandjes maken ging hij toch mee. Met de kabellift stonden we 20 minuten later op de berg. Veel kon je er niet doen, maar er stond wel een fontein waar Bruno en ik meteen onze voeten in wasten. Dardan was er geen voorstander van, maar zo voelden we ons toch wat frisser en hadden we toch het gevoel dat we een beetje gewassen waren. We liepen wat rond op de berg, gingen wat in de wei liggen en bekeken enkele eenmansbunkers die je overal in het land terugvindt. De bunkers zijn er gekomen doordat Enver Hoxa zijn land wilde beschermen tegen invasies. Vroeger in de jaren ’70 lagen er ongeveer honderdduizend bunkers verspreid over het land, maar tegenwoordig worden ze steeds vaker vernietigd. De oudere bevolking draagt soms wel nog de communistische ster, maar de meeste inwoners zijn heel blij dat het communisme in hun land gevallen is. Dat is ook de reden waarom Albanië nu pas een toeristische bestemming begint te worden.

Na de kabellift gingen we nog even kijken naar het standbeeld van Skanderbeg op de markt van Tirana. Skanderbeg was de nationale held van Albanië. Daarna dronken we een cocktail in de skytower (gelegen in de populaire wijk Blloku) en nadien aten we een specialiteit van Albanië in een Italiaans restaurant. Het was al redelijk laat en vanuit Blloku moesten we nog een uur terugwandelen naar Dardans verblijf. Bruno en ik hadden echt geen zin meer om er nog een nacht door te brengen, maar omdat we geen goed en respectvol excuus konden vinden om het niet te doen, deden we het toch maar. Die nacht sliep ik enorm slecht. Ik hoorde constant lawaai en ik had super veel schrik dat enkele omstanders ons hadden gespot en ons wilden beroven. Bovendien was het ook super warm en durfde ik mijn hoofd niet nestelen in het hoofdkussen omdat ik het echt maar vies vond (note to myself: volgende keer eigen bedlinnen meenemen). Toen er plots een man in het midden van de nacht naar het toilet ging vond ik alles nog veel vreemder. Ik deed dan maar alsof ik sliep en bedacht in mezelf dat wanneer we beroofd zouden worden, ik maar beter deed alsof ik het niet door had. Bruno, het arme schaap, werd dan ook steeds wakker gemaakt door mijn inbrekersangst. Ik hoorde de hele nacht overal lawaai en ’s morgens moest Dardans zus weer de hele tijd passeren, waardoor we beslisten om op te staan omdat we toch niet meer konden slapen en echt hunkerden naar een mooiere kamer en een douche. We maakten snel onze trekzak en wandelden naar het centrum waar we de bus naar Shkodra namen.  We waren blij en opgelucht dat we onze couchsurfingevaring achter ons konden laten. Onze host was een vriendelijke oprechte kerel, maar de omstandigheden lieten het niet toe om van de ervaring te genieten. We steunen hem in zijn fanta(sie)stische droom om de Albanese vlag met armbandjes te maken. Werken wil hij niet doen, maar om die droom te verwezenlijken ziet hij het wel zitten om zijn dagdagelijkse leventjes eventjes om te ruilen voor het werkersbestaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s