Dag 5: Hiking naar Valbona

Joepie, de trekking naar Valbona was een feit! Bruno en ik aten ons buikje rond. We wilden er kloek op staan om genoeg energie te hebben voor onze trektocht. Via wegmarkeringen gingen we de weg van de vallei Tethi naar de andere vallei Valbona vinden. Het begon al goed toen we de eerste wegmarkeringen nergens vonden. Elke Albanees aan wie we de weg vroegen wees ons gewoon de richting aan. Na talrijke mogelijke routes af te lopen, hadden we door dat we gewoon via de droge rivierbedding naar boven moesten om dan daar ergens markeringen te vinden. Na wat klauteren en klimmen van de ene kant van de bedding naar de andere kant vonden we onze eerste markeringen. YES! We vervolgden onze weg.

DSC_0435

DSC_0443 DSC_0444

Ik was na de eerste klim al kapot en het zag er niet naar uit dat de steile hellingen gauw gedaan gingen zijn. Alle bagage die we meegenomen hadden, moest ook in Valbona geraken. We hadden geen geld voor een gids of een paard dat onze rugzakken kon meenemen, dus alles moest maar door onszelf gebeuren. Arme Bruno moest het bekopen. Hij droeg onze grote, zware trekzak (ong. 15 kg) en ook nog eens onze kleine rugzak omdat ik die niet kon dragen. Hij liep als een volgeladen ezeltje de steile klim op. Ik wilde hem zo graag helpen door de kleine rugzak te dragen, maar zonder geraakte ik al amper boven, dus nog eens een rugzak dragen zou zeker fataal geweest zijn. Bruno sleurde alles mee en ik vond het zo sterk dat hij dit kon. Wat een kanjer! ❤ Na 2 uur hoopten we de top van de bergen bereikt te hebben, maar telkens opnieuw bleven de steile stukken komen. Het was vreselijk! Er waren echt amper vlaktes en ik was het klimmen echt moe. Bruno moest daarbovenop zich steeds verder voort slepen met de hele reeks bagage. Toen we mensen aanspraken die van de andere kant kwamen, gaven ze ons telkens (valse) hoop. Want iedereen zei dat het niet ver meer was of dat we er bijna waren, terwijl we telkens weer nog een heel stuk voor de kiezen hadden. We wisten echter wel dat er in het midden van de trekking een barretje was waar je iets kon drinken. Toen we die bereikten had ik zoveel zin in een frisse cola, maar ons budget liet het niet toe. Dat was echt echt echt vreselijk, want we moesten spaarzaam om gaan met onze enige fles water voor de volledige trekking.  Toen de top eindelijk in zicht was, was ik zo dood dat ik geen moed meer had om het laatste stuk op te klimmen. Na elke 2 minuten ging ik weer doodongelukkig zitten om Bruno te vertellen dat ik het echt niet meer zag zitten en ik dat ik de bergen haatte! Bruno bleef me geduldig motiveren en uiteindelijk lukte het om te top te bereiken. Genieten was moeilijk, want ik was zo kapot.

DSC_0447

DSC_0458

 

We begonnen er aan onze lunch die bestond uit een volledige komkommer en tomaat, wat kaas en droge stukken brood. Niet bepaald het eten waar je naar uitkijkt als je net 4 uur hebt afgezien op de bergbeklimming, maar we hadden de ‘powerfood’ nodig voor de afdaling. De afdaling verliep geweldig. Ik voelde me super vrolijk en goed, want ik wist dat er nu geen beklimmingen meer aankwamen. Op onze afdaling kwamen we niemand tegen en dat was wel leuk. Het was alsof we helemaal alleen in de bergen liepen, zalig! Toen de eerste huizen in zicht waren was het nog een klein uurtje wandelen tot we Valbona bereikten. De bewoners toonden ons weer de richting aan en zonder wegmarkeringen en met een klein, bezorgd hartje liepen we verder in de (gelukkig juiste) richting naar Valbona. Toen we Valbona eindelijk dachten te bereiken, zijn we gewoon het eerste hotel binnengewandeld om daar uit te rusten. We deden ongeveer 8 uur over de trekking met lunchpauze en “ik-zie-het-niet-meer-zitten-pauzes” ingebrepen. Het hotel konden we gelukkig betalen en een klein avondgerechtje kon er ook nog af, joepie! Niet ver van ons hotel lag er een restaurant/hotel waar we een spaghetti  voor slechts 1,10 euro aten. De barman was super vriendelijk en tegen het einde van de avond zaten hij, zijn broer en zijn zus allemaal bij ons aan tafel. Lekker gezellig. Omdat we onder de weg op éénzelfde plek allemaal dode schapen zagen die waarschijnlijk gedood werden door een roedel wolven, vond ik het toch maar eng om in de donkerte door een (mini) stuk bos naar ons hotel te gaan. De barman stelde voor om ons te vergezellen, maar omdat Bruno me wel zou kunnen beschermen, zijn we gewoon met ons tweetjes gegaan. We overleefden onze tocht en gingen moe, maar toch heel voldaan van onze trekking slapen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s