Dag 6: Valbona – Bajram Curri – Fierza – Shkodra + dag 7: Shkodra – Tirana – Berat

Dag 6: Valbona – Bajram Curri – Fierza – Shkodra

Vroeg opstaan is geen uitzondering meer. Om 7u staan we paraat aan ons hotel om de bus te nemen. De bus reed enkel naar Bajram Curri, maar voor ons was dat ideaal, want daar konden we eindelijk geld afhalen. Toen we op de bus zaten bleek dat we eigenlijk niet in Valbona overnachtten, want die vallei bereikten we pas een uurtje later. Achja, we waren veel te moe om nog een uur verder te wandelen tijdens de trekking, dus erg vonden we dat niet. Onderweg werd de jongen naast mij ziek en moest hij overgeven. Toen hij eindelijk verlost werd van zijn misselijkmakende rit had hij mij al voor een deel besmeurd. Ik werd er zelf bijna misselijk van. In Bajram Curri moesten we anderhalf uur wachten op de bus naar Fierza en daar moesten we nog eens 3 uur wachten. Nadien namen we de boot om het Komanimeer te bezichtigen. Het meer was bijzonder mooi, met een waaier aan kleuren van smaragdgroen naar helderblauw. We stopten even voor een frisse duik en op de boot zelf werden we verwend met pannenkoekjes, mmm! Eenmaal in Komani aangekomen, namen we de bus naar Shkodra.

DSC_0528 DSC_0645

DSC_0681

Dag 7: Shkodra – Tirana – Berat

Deze dag hebben we niet veel gedaan. We namen vooral veel bussen waar we redelijk lang op zaten. Op de laatste bus van Tirana naar Berat had Bruno een heimelijke aanbidster. Alhoewel ik het woord heimelijk beter laat vallen. Het 10-jarige meisje week geen minuut van zijn zijde. Ze leek elk minuut op zijn schoot te willen kruipen, want ze stond letterlijk helemaal naast en tegen hem. Je zou kunnen denken dat de bus misschien zo vol zat dat er nergens plaats was, maar er waren overal vrije zitjes, dus dat kon geen reden zijn. Ik was niet echt in een sociale bui, dus ik deed maar alsof ik sliep. Het meisje leerde Engels op school en ze vond het waarschijnlijk heel leuk om haar opgedane kennis eens toe te passen. Bruno mocht het slachtoffer zijn. Ik moet toegeven dat ze het best wel goed kon. Toen ze ons vroeg waar we gingen slapen vertelden we dat we het nog niet wisten, want het laatste wat we wilden was dat ze met haar mama naar hetzelfde hotel ging. Ze somde dan maar zelf enkele hotels op en voor we het wisten had een andere meneer al geregeld dat de bus op de juiste plek voor ons zou stoppen. Het meisje stelde dan ook nog voor om haar mama met ons te laten meegaan naar het hotel, zodat we het zeker zouden vinden. Haar mama sprak, net zoals de meeste Albanezen, geen Engels. Via lichaamstaal en heel wat onverstaanbare woorden, leidde ze ons naar het hotel. Eén klein probleempje: de mama wist het hotel eigenlijk helemaal niet zijn en omdat we bijna geen woord van het Albanees snappen liepen we maar als twee dwaze kippen achter haar aan door doodlopende steegjes. Toen er twee mannen ons zagen sukkelen, namen zij ons mee naar een ander hotel. We kwamen in het hotel Belgrat in de wijk Mangelem terecht. We betaalden er iets meer dan gebruikelijk (€30), maar genoten van een mooie nette kamer. We moesten wel nog wat wachten tot de kamer helemaal in orde was gebracht en in tussentijd werden we getrakteerd op onze allereerste Albanese raki en een dessertje. De raki was nogal straf en niet echt m’n ding, maar het dessertje was lekker. De dochter van de eigenaars had ongeveer mijn  leeftijd en ze studeerde in Turkije voor architect. In Albanië wilde ze niet verder studeren, omdat het niveau van zowel de secundaire scholen als van de hogescholen en universiteiten niet zo hoog ligt. Bovendien verloopt alles ook zo oneerlijk als het maar kan. Om toegelaten te worden en om in aanmerking te komen voor een beurs moet je een toelatingsexamen afleggen. Omdat het meisje echt wel verstandig is, werd zij het ideale middel om de zwakkere kandidaten te helpen… Willen of niet.
Na onze eerste kennismaking met de eigenaars van het hotel maakten we een verkennende wandeling in de stad. We liepen voorbij de Osumirivier die bijna helemaal uitgedroogd was en we vonden een klein katje in het aangrenzende gras. Ik werd er helemaal door vertederd, nam het vast en aaide het wat. We konden het katje, jammer genoeg, niet meenemen, dus ik liet het maar achter in het gras. Enkele jongens voetbalden een eindje verderop en enkelingen hadden het schattige wezentje opgemerkt. Ze gingen er niet al te zachtaardig mee om. Ik had zoveel zin om er naartoe te gaan en om ze eens stevig vast te grijpen, maar we stonden vrij machteloos. Het was echt niet leuk om met die gedachte verder te wandelen. Zelfs nu moet ik nog aan het arme katje denken.
We bezochten nadien het toeristisch bureau, want in onze gids stond vermeld dat we in Berat konden kajakken. Door het mooie zonnige weer, was er te weinig water in de rivier. Kajakken was geen optie meer. We gingen dan maar lekker eten in een nabijgelegen restaurant waar geen elektriciteit was, want de hele stad lag al enkele uren plat. We dronken een flesje wijn en wachtten geduldig op de elektriciteit die maar niet bleek te komen. Uiteindelijk vond de bediening een oplossing en konden we bij kaarslicht toch nog onze hongerige magen stillen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s