Afscheid

Mijn buitenlandse stage zit er helaas op. We hebben de laatste week afscheid genomen van de vele dingen die we liefhadden. De toffe kinderen die telkens deelnamen aan onze projecten, de cursisten die keer op keer gemotiveerd aan de deur stonden voor de Engelse les, de leerlingen op de school die ons bij het zien meteen kwamen knuffelen, … Ik heb enorm genoten van het Ecuadoriaanse leven. De prachtige ongerepte natuur, de vriendelijke bevolking, de vele leuke uitstappen, het gezelschap, de nieuwe ontmoetingen, … Er zijn me ontelbaar veel herinneringen op het netvlies gebrand. Ik heb de tijd van mijn leven beleefd en ik vind het bijzonder jammer dat het moment van het ‘voorgoed’ afscheid nemen aangebroken is. Ik zal in België nog vaak terugdenken aan Ecuador. Het heeft me op zoveel manieren veranderd.

Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden, volgen hieronder nog enkele foto’s van de afgelopen week.

Bedankt iedereen voor de betrokkenheid, de interesse en de vele lieve mails.
Tot gauw, in België. Ik zal het hier missen!!

Eén van de klassen waarin we Engelse les gaven.

 Het leerkrachtenteam

Diploma-uitreiking

Zwemmen in de Grote Oceaan

Dolfijnen spotten.

Deze krekelachtige beesten waren talrijk aanwezig in Playas. Ik werd meermaals wakker met zo’n beest op mij. Eikes!

’s Morgens viel me in dat ik mijn rugzak niet gesloten had. De krekels vonden het een ideale slaapplek, want mijn rugzak krioelde ervan. Ik moest mijn rugzak binnenste buiten keren om ze nadien stuk per stuk dood te meppen…

Zwemmen in een meer met slangen… Spannend! Uiteraard zwommen wij in een relatief veilig stuk.

De comfortabele rit (kuh kuh) naar de haciënda (boerderij).

Advertenties

Quilotoa

Vrijdag 11 mei

De donderdagavond werd er aan tafel over koetjes en kalfjes gepraat, totdat Fiona plots opmerkte dat ik een postpakket heb ontvangen. Ik viel compleet uit de lucht. Ik? Een postpakket?? Sanne had me een briefje gegeven, maar ze had daar niet echt iets over gezegd. Ik dacht dat dit een brief was ter bevestiging van de postkaarten die Maria Fernanda (de secretarese) voor me ging versturen. Ik besteedde er weinig aandacht aan, maar plots leek dat onbelangrijke briefje wel heel belangrijk te zijn. Ik bedacht me dat ik dit waarschijnlijk in de vuilnisbak had gegooid en de vuilniskar was nog maar net geweest. Problemen dus, want zonder briefje weet je niet in welk kantoor je je pakketje moet gaan halen en heb je ook geen bewijs dat dat pakket voor jou bestemd is. Ik rende meteen naar mijn kamer om het briefje te gaan zoeken. Gelukkig lag het nog op mijn nachtkastje. De vrijdagochtend ben ik vroeg opgestaan om mijn pakket te gaan halen. Vol nieuwsgierigheid nam ik het pakket mee naar de Casita waar ik het op mijn kamer opende. Gertjan had het ongelofelijk leuke idee om mijn vrienden en familie op te trommelen om leuke verrassingen en brieven te verzamelen. Mijn postpakket was dus één grote verrassing vol kleine geschenkjes van iedereen. Ik vond het fantastisch! Al meteen bij het lezen van al die leuke brieven en kaartjes schoten enkele tranen me in de ogen. Ik begin nu echt te verlangen naar mijn terugkomst. Niet zozeer om in België te zijn, maar vooral om iedereen die ik liefheb terug te zien. Ik begin mijn familie en vrienden echt te missen, dus stiekem tel ik nu de dagen wat af. Helaas betekent mijn terugkomst ook het einde van deze buitenlandse stage. Ik heb het gevoel dat ik me tijdens deze twee maanden enorm ontwikkeld heb. Ik heb mezelf nog beter leren kennen en ik ben ook positief geëvolueerd en tot vele inzichten gekomen. Helaas heeft dit ook enkele vraagtekens opgewekt. Ik wist voorheen perfect wat ik wilde na het afstuderen. Nu weet ik het helemaal niet meer. Ik ben mijn hart verloren aan andere culturen en omgevingen. In het begin wilde ik hier in Ecuador zelfs blijven wonen, maar dat idee heb ik al laten varen. Ik zou graag Toerisme willen gaan studeren om zo reisleidster te kunnen worden. Anderzijds ben ik enorm gepassioneerd door het onderwijs. Ik deed mijn stages heel graag en ik weet dat ik die job met veel plezier zou uitoefenen. De keuze om Toerisme te studeren zou voor Ecuador nooit in me opgekomen zijn. Het wordt moeilijk om een keuze te maken, maar ik zie later wel.

Die vrijdag hebben we verder niet veel gedaan. We vertrokken op weekend met de bus en we gingen na enkele uren rijden de 7 cascadas (watervallen) bezoeken, maar door het slechte weer was dit onmogelijk. We besloten om de dag erna terug te keren. We zochten een hotel en gingen rijst met kip gaan eten. Daarna had Nele zin om naar een karaokebar te gaan. We hebben er ons goed geamuseerd en enkele liedjes later gingen we slapen.

Zaterdag 12 mei

Zaterdag moesten we de beslissing maken tussen de 7 watervallen of het kratermeer Quilotoa. Dit omdat we bij beide bezichtingen een volledige daguitstap konden maken. We kozen voor het laatste. Eerst gingen we er eten: arroz con pollo (rijst met kip) en daarna gingen we kijken naar het meer. Het was één van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Het is onbeschrijfelijk mooi. We zaten op 3700 meter hoogte (niet in de hoogte t.o.v. het meer) en we konden het meer van dichtbij bezichtigen als we de afdaling deden. Natuurlijk moesten we dan ook weer naar boven en daarvoor hebben we paarden en ezels ‘besteld’. De afdaling verliep vrij vlot en na een dik half uur stonden we al aan het meer. Daarna ging ik met een paard naar boven. Ik ben blij dat we de beklimming niet te voet moesten doen. Dit zou bijzonder vermoeiend geweest zijn door de hoogte die voor kortademigheid zorgt. Het paardrijden was erg leuk. Daarna stapten we weer in de auto om naar de idianenstam Colores te gaan. Doordat het al te donker werd zijn we er niet aangekomen, maar zijn we onderweg gestopt om te overnachten. Nadat we ingecheckt waren gingen we op zoek naar een restaurant om iets te gaan eten. We ontdekten een grillrestaurant en ik dacht al meteen aan ‘een feestje in mijn mond’. Ik was blij dat er eens geen kip met rijst op het menu stond. Iedereen bestelde een soort saté met frieten. Het vlees was niet zo bijzonder, maar ik probeerde het toch op te eten. Plots wist John, onze chauffeur, ons te vertellen dat er twee stukken vlees uit uier en hart bestonden. Lap, daar ging mijn eetlust… Ik heb toch geproefd van de uier en het hart en eerlijk gezegd smaakte dit vrij goed, maar de gedachte heeft me ervan weerhouden om het volledig op te eten.

Zondag 13 mei

’s Zondags gingen we naar de idianenstam. Die bleek niet te voldoen aan de verwachtingen. We kregen een rondleiding in een klein deel van hun woonomgeving (enkel de toeristische hutten en een stuk bos) waarbij ze vertelden over de kracht van de natuur. Verder kregen we een korte dans- en muziekvoorstelling en nadien mochten we nog even naar hun spullen om te verkopen kijken. De stam hield niet zoveel in, omdat je echt merkte dat ze dit enkel voor toeristen deden. Helaas was daardoor de authenticiteit van de stam verdwenen. Nadien vertrokken we richting Guayaquil wat een 5 à 6-tal uren rijden was. Eenmaal aangekomen besloten we om in de Rio Centro te gaan eten, zodat we eens iets anders dan rijst en kip konden eten.

Het weekend was aangenaam en leuk, vooral het kratermeer was prachtig, maar helaas hebben we veel verre afstanden moeten afleggen waardoor we een groot deel van ons weekend in de bus aflegden.

Morgen (maandag) is de week van de laatste keren aangebroken. De laatste keer lesgeven, de laatste keer kakkerlakken doodmeppen, de laatste keer skypen met m’n ouders, de laatste keer genieten van het bijzondere uitzicht, de laatste keer in onze armoedige wijk lopen, … Ik zal het allemaal zo hard missen, maar mijn verlangen om iedereen terug te zien wordt steeds groter.

Stage

Dinsdag 8 mei

Iedereen zag er dinsdag wat tegenop om les te gaan geven. ’s Morgens bespraken we de lessen die we ’s middags gingen onderwijzen. De lessen vielen veel beter mee dan verwacht. De les die Fiona en ik moesten geven was heel leuk. De leerlingen waren super enthousiast, ze werkten goed mee en ze waren aandachtig. Ik ben blij dat het zo goed verlopen is.

Woensdag 9 mei

Woensdag was een bizarre dag. Nele is ziek geworden en ik moest alleen les gaan geven in de school. De eerste twee uur moest ik de computerleraar helpen bij de praktische lessen in het eerste leerjaar (basisschool). Toen ik hem dat vroeg bleek dat nog steeds zo te zijn, maar de leerkracht van het eerste jaar beweerde dat dat niet klopte. Blijkbaar had zij gelijk. Ik kon mezelf dan nuttig maken door de paswoorden voor de leerlingen in een computerbestand te typen. Daarna mocht ik meehelpen bij de theoretische lessen. De eerste theoretische les was effectief in het eerste jaar. Van de 33 leerlingen in de klas hebben slechts een 7-tal leerlingen een boek. De leraar gaf dan ook enkel aan de kinderen met een boek les. Echt super zielig voor de andere kinderen die geen geld hebben om de schoolboeken aan te kopen. Ik mocht helpen door afbeeldingen op bord te tekenen en door de leerlingen te begeleiden. In de laatste twee lesuren mocht ik ook helpen. Nuja helpen is veel gezegd. Ik mocht voor die twee uur één klavier met alle toetsten aan bord tekenen en voor de rest heb ik niks kunnen doen. Ik snap niet veel van het onderwijssysteem. Elke week is de volgorde van de lessen anders. Elke leerkracht geeft precies les wanneer hij/zij daar zin in heeft en als extraatje kiezen ze ook nog eens wanneer ze aan welke klas lesgeven. Heel verwarrend. Vorige week hing er zelfs een blaadje aan de deur waarop stond dat de klas van het tweede leerjaar drie dagen geen les heeft. De leerlingen werden aan de schooldeur geweigerd. Dit zou bij ons in België ondenkbaar zijn.

’s Namiddags gaven we onze spelnamiddag. Omdat er steeds minder kinderen zijn, spelen we nu mee op het basketbalplein met basket en voetbal.

Donderdag 10 mei

Aangezien ik al sinds vorige week vrijdag erg verkouden ben, heb ik nu ook een hese stem. De klassen zijn allemaal open (geen ramen) en drie klassen zitten onder één dak zonder een gesloten muur ertussen. Bijgevolg hoor je al het lawaai van alle klassen en leerkrachten. Je klas kan nooit stil zijn, ook al zeggen je leerlingen zelf geen woord. Ik moet dus constant heel luid praten. Vandaag ontbraken er een heleboel leerkrachten, omdat ze naar een vergadering van het ministerie moesten gaan. De klassen werden gewoon alleen achtergelaten. Wij gaven Engelse lessen en ook bij ons was de leerkracht Engels nergens te bespeuren. De leerlingen waren heel actief en onaangenaam in vergelijking met vorige week. Sommige leerlingen zijn zo ongehoorzaam en onbeleefd dat je totaal geen impact meer op hen hebt. Echt jammer als je weet dat er dan kinderen zijn die er alles voor zouden doen om naar school te kunnen gaan. Zo liep er vandaag een kindje op de bus dat flesjes water verkocht. Ik vroeg me al meteen af of dat kindje niet naar school moest gaan. Gelukkig was onze laatste klas bijzonder aangenaam en alert, waardoor ik de volledige lesweek toch met een goed en verzadigd gevoel kon afsluiten. ’s Namiddags gingen de zwemlessen door. Leonidas, een jongen die zowel Engelse les als zwemles volgt had vandaag voor ons een geschenkje mee. Hij had voor iedereen een armbandje met parels bij. Echt super leuk! Tot nu toe vind ik dit de leukste souvenir. Als weekendopener hebben we nog een cocktail gedronken.  Salud (santé)!

Aangezien praktisch alle leerkrachten en de directie naar een vergadering waren, zagen wij de ideale gelegenheid om een fotootje te trekken.

 

Bij het tekenen van de hond schoot ik spontaan in de lach. De kinderen konden dan ook niet meteen raden wat het dier voorstelde… Hoe zou dit toch komen??

Verdwenen schoenen en surfles

Donderdag 3 mei

Donderdag moesten we vroeg opstaan om les te gaan geven in Portete. De Engelse lessen verliepen prima. De leerlingen waren enthousiast en ze werkten goed mee. Je krijgt zoveel van hen terug . Ze komen met ons praten, ze geven ons knuffels, ze zwaaien naar ons, … Echt heel tof! De onderwerpen van de lessen waren heel uiteenlopend. Het ging over de verschillende kleuren, gevoelens, tellen, het werkwoord ‘to be’, enz.

Engelse les

’s Middags genoten we even van de rust. We lagen wat aan het zwembad en we speelden het gezelschapspel “De Grote Dalmuti”. Om de vakantiestemmnig nog even te doorbreken moesten we nog 3 uur zwemles geven. Gelukkig was het mooi weer, waardoor het veel leuker was om de lessen te geven. Van de drie leerlingen die ik heb, zijn er twee meisjes die de techniek nu al bijna volledig onder de knie hebben. Hen zie ik volgende week echt zwemmen. Het andere meisje bakt er nog niet zoveel van. Ze verliest vaak haar concentratie en ze begrijpt me niet altijd even goed, maar ik hoop dat ze in de laatste les ook zelfstandig kan zwemmen.

’s Avonds na de les namen we snel een douche en vertrokken we richting de Malécon. Ik at er een soort pasta met krab in. Omdat iedereen heel erg moe was, gingen we ook snel weer naar de Casita om vroeg te gaan slapen.

Vrijdag 4 mei

We kregen er vrijdag nieuw bezoek bij. 2 meisjes van Spanje gaan binnenkort studeren aan de universiteit in Guayaquil. Ze zullen voor één maand in de Casita logeren.

De vrijdag vertrokken we op weekend. Ik maakte voor het eerst kennis met het nieuwe busje en met de chauffeur John. De busrit verliep vlot en de chauffeur was een toffe kerel. We maakten een tussenstop in Montechristie waar we nog enkele souvenirs kochten. Ik heb nu eindelijk een souvenir voor mijn papa kunnen kopen. Voor mezelf heb ik een sombrero gekocht. Zo’n gevlochten soepele hoed waar ik allerlei bandjes en versieringen rond kan doen.

Daarna reden we verder naar Crusita waar we gingen overnachten. We checkten in in het hotel ‘Venetië’ en we gingen iets eten. Daarna belandden we in een marginale bar waar we nog een cocktail dronken. Er trad op dat moment ook een bandje op, maar de zanger was zodanig van de kaart dat er vooral kattengejank uit de boxen kwam. De bar bevatte naast ons en drie dronken meisjes niemand. We werden geëntertaind door de chicas die allerlei stoten uithaalden en door de band die er niks van bakte. Uiteindelijk waagden Hilde en Nele zich aan een dansje en ook de dronken meisjes voelden zich geroepen om met hen te dansen. Nadat ze ons dolgraag mee op ‘avontura’ wilden nemen, besloten we maar om te gaan slapen.

Zaterdag 5 mei

Op weg naar onze volgende locatie maakten we een tussenstop aan het strand in Malta. We maakten er een wandeling langs de kust en we dumpten onze schoenen ergens op het strand. Toen we terugkwamen bleken onze schoenen verdwenen te zijn. Een goedhartige Ecuadoriaan had onze schoenen naast zich liggen. Blijkbaar had de zee ze meegenomen in het water en had hij dit tijdig opgemerkt om ze er nog snel uit te vissen. Jammer genoeg werden uitgerekend mijn schoenen niet gered. Die drijven nu ergens in de Stille Oceaan rond. Ik heb mijn tocht dan maar op blote voeten verder gezet. Iets verder namen we een boot om naar het eiland “Corazon” te gaan. Daar konden we via een klein bootje door de manglares varen. Iedereen was meteen enthousiast over het voorstel. We voeren mee naar de manglares en het was verbazingwekkend mooi. Het was precies alsof je door een junglegebied voer. Je moest alert zijn om overhangende takken te ontwijken om niet uit het bootje te vallen.
Later op de dag checkten we in in ons hotel en maakten we een strandwandeling. Vervolgens gingen we eten om daarna nog een cocktail te gaan drinken. De muziek was aanstekelijk en algauw stonden we op de dansvloer. Nuja, dansvloer is veel gezegd wanneer je uitgaat in een hut op het strand. Kort daarna kwamen enkele kerels vragen of we niet met hen wilden dansen. Aangezien ik geen al te groot danstalent ben weigerde ik dit, maar toen de anderen volmondig ja stemden volgde ook ik privéles salsa. Ondertussen kan ik al enkele basistechnieken van het salsadansen.

Zondag 6 mei

Op zondag stond er niet veel gepland. We konden in de voormiddag nog even genieten van het strand om nadien onze terugrit aan te vatten. Lore en Nele wilden graag surfen en ik liet me overtuigen om dit ook te doen. Samen met Lore Vermeulen (van de Kempen) nam ik surfles. De surfles was super leuk! We kregen een paar minuten les op het strand en nadien mochten we meteen de golven trotseren. Ik heb enkele keren kunnen rechtstaan op mijn plank en één keer is het me zelfs gelukt om langdurig recht te staan. Als ik de anderen moet geloven heb ik blijkbaar aanleg voor het surfen. Maar of dit effectief zo is weet ik toch niet.

Maandag 7 mei
Vandaag hebben we de hele dag gewerkt voor school. We hebben de Engelse les voor ’s avonds voorbereid en we maakten enkele wekelijkse schooldocumenten in orde. De lessen voor de dinsdag werden ook uitgewerkt. De Engelse les verliep vlot, maar we hadden 2 nieuwe cursisten waardoor ik de voorbereide les niet kon geven. Die houden we nu voor volgende week.

Daarna hebben Fiona en ik heerlijke spaghetti gemaakt.

Onverwachts bezoek, de eerste lessen en leuke vooruitzichten.

Zondag 29/04

Zondag zat ik alleen in de Casita. Ik heb ’s ochtends vooral genoten van de zalige zon. ’s Namiddags heb ik eindelijk eens kunnen skypen met vrienden en familie. Ik heb er enorm van genoten om iedereen terug te horen.
’s Avonds kwamen de anderen aan van hun weekend. We zijn als afsluiter in de Chuchuranga gaan eten. Ik heb (rarara… ) kip met rijst gegeten (meer dan scampi’s of kip met rijst vind je hier niet).

Maandag 30/04

Maandag hebben Nele en ik de Engelse les voor ’s avonds voorbereid. We hebben nu twee groepen in de les. Een groep met kinderen en een groep voor volwassen. Jammer genoeg komen en gaan er steeds cursisten. Hierdoor is het soms moeilijk om in te schatten wie er aanwezig zal zijn en aan welk niveau onze lessen moeten voldoen. Toch slagen we er telkens opnieuw in om nuttige en leerrijke lessen op maat van de cursisten te geven.

In de late middag kreeg ik plots bezoek van iemand van het hotel The Continental. (waar Sonja en Danny verbleven). Ik was verbijsterd toen ik dit te horen kreeg en ik had helemaal geen idee wie mij kon bezoeken. Toen ik benenden kwam viel mijn euro (of moet ik zeggen Dollar?) meteen. Een jonge taxichauffeur die me het afgelopen weekend naar de Casita moest brengen, bracht mij totaal onverwachts een bezoekje met de vraag of ik zijn Engelse vriend geen Spaanse les wilde geven. Ikzelf ben absoluut geen deskundige wat betreft de Spaanse taal, laat staan dat ik zijn vriend Spaanse les geef. Hilde kwam me gelukkig uit de onwennige situatie redden. Blijkbaar komen dergelijke situaties wel vaker voor. Die Ecuadorianen toch!

’s Avonds gaven we de Engelse les. Lore en ik hadden 3 cursisten die het heel goed deden. Ze waren enorm gemotiveerd en ze begrepen onze les goed. Na de les gingen we eten in de Rio Centro (een shoppingscentrum vlakbij). Ik at bij KFC (een beetje zoals de Mc Donalds, maar dan met kipburgers). Het smaakte!

Dinsdag 01/05

Normaal gezien moesten we op dinsdag lesgeven in het secundair onderwijs, maar omdat het 1 mei was, waren alle scholen gesloten. We wilden niet gewoon in de Casita blijven, dus zijn we met Hilde op stap gegaan naar Salitre. Salitre is een charmant dorpje/stadje waar je allerlei vleeswaren op straat kan kopen. Bijzonder hygiënisch is het niet, maar de plaatselijke bevolking kan er naar hartelust poten, magen, ribben, … kopen. Elk onderdeel van een dier wordt hier verkocht en opgegeten. Daarna gingen we naar Thomas. Hij runt een kleine plantage onder financiële steun van Eslabon Social (dezelfde organisatie van de Casita). Op weg ernaartoe troffen we allerlei mooie landschappen aan. We kwamen op de baan waterbuffels, rijstplantages, bananenplantages, … tegen. Het was heel leuk om dit allemaal te zien.

Die dag merkten we ook dat er geen internet in de Casita aanwezig was. Tot op heden is er nog steeds geen internet. Vermoedelijk werden de kabels gestolen (omwille van het koper dat zo’n kabel bevat) en dit kan een maand duren vooraleer dit hersteld is. Ondertussen ben ik een usb gaan kopen om mails en blogberichten via een internetcafé online te kunnen plaatsen. Ik hoop maar dat het probleem snel opgelost is. Contact met België wordt nu wat moeilijk ,maar over een dikke twee weken ben ik weer in het land.

’s Avonds hebben we onze lessen voor de woensdag voorbereid.

Woensdag

Vandaag hadden we onze eerste echte schooldag. Ik was gisterenavond ongelofelijk nerveus, omdat ik niet goed wist waaraan ik me moest verwachten. Ik had zoveel twijfels, onzekerheden en angsten die achteraf gezien niet nodig bleken. De lessen verliepen heel goed. Het eerste uur moesten we nog observeren, omdat er toen een praktische computerles doorging. De vorige keer gaf de leerkracht enkel theoretische lessen over computerzaken (=> je hoort het al aan mijn vakjargon dat ik een ware computerkenner ben, kuch). Het tweede lesuur was het aan ons. We stonden in het eerste leerjaar (3-jarige leerlingen) in een klas van 33 kinderen. We stelden onszelf voor, we bespraken de regels en we herhaalden de verschillende computerelementen door ze aan bord te tekenen. De leerlingen kennen allemaal al een beeldscherm, muis, toetsenbord, luidspreker, microfoon en systeemeinheid. Check! De volgende stap was een puzzel (die we zelf getekend hadden, aangezien we geen internet meer hadden) met zo’n computerelement maken. De kinderen hadden veel moeite met de puzzel, maar de slimsten waren er snel mee klaar. Ze mochten hun kunstwerk op een blad papier kleven en inkleuren. De kinderen hadden nog nooit een puzzel moeten plakken en velen slaagden er dan ook niet in om de puzzelstukken fatsoenlijk op te kleven. We besloten dan maar om zelf een element op hun blad te tekenen. Na het inkleuren kwamen we te weten dat we al een dikke twee uur in het eerste jaar les aan het geven waren, terwijl we eigenlijk dat tweede uur in een andere klas moesten staan. Maar in Ecuador is dat helemaal geen probleem. De leerkracht was ook niet meegegaan met ons naar de klas en wij leven hier zonder een uur. Voor ons was het dus gissen naar de tijd. Misschien moet ik me hier toch maar een uurwerk aanschaffen. (Hoewel ik het best wel gemakkelijk vind om zonder tijd te leven). Nuja uiteindelijk konden Nele en ik nog een 20-tal minuten in de ander klas lesgeven en dan was onze eerste lesdag al om. We moesten nog twee uren social science observeren, maar de leerkracht was nergens te bespeuren. We troffen enkel de klas en de leerlingen aan. We hebben Lore (van de Kempen) dan meegeholpen met haar klasje. Daarna was het tijd om naar huis te gaan en om onze spelnamiddag uit te voeren. Het wordt steeds moeilijker om kinderen voor de spelnamiddag te vinden. De meesten zitten binnen te werken voor school en er zijn maar weinig kinderen die nog tijd hebben om naar onze spelnamiddag te komen. Uiteindelijk hadden we één kindje met wie we naar het basketbalveld gingen. Daar kwamen steeds meer kinderen mee voetballen en basketten en uiteindelijk hadden we een 20-tal kinderen.

Nog even een korte update voor de komende dagen:

Morgen geven we 6 uur (1 uur = 40 minuten) Engelse les. Ik ben al benieuwd naar hoe het zal verlopen. Daarna geven we 3 uur zwemles in de Casita. ’s Avonds gaan we krab eten. Laat ons hopen dat dit lekker is!

Vrijdag vertrekken we tot zondag op weekend en dan zijn de laatste twee weken al aangebroken. Stiekem hoop ik dat het internet snel hersteld is, maar ik vrees ervoor.

Tot binnenkort voor meer nieuws!

Belgisch bezoek part II

Donderdag 27 april

Donderdag moesten we weer vroeg opstaan om in de school (Portete) te gaan observeren. Om 5.45 uur was ik al uit de veren. Om 6.30 uur vertrokken we met de bus naar onze school.
We hebben er 7 lesuren geobserveerd, maar ik werd na enkele uren misselijk. ’s Ochtends had ik niet veel kunnen eten, omdat het nog veel te vroeg was. Vermoedelijk was de combinatie van weinig eten en een enorme hitte de oorzaak van mijn misselijkheid. Ik viel ook enkele keren in slaap tijdens de les, wat hopelijk niemand (op Nele na) heeft opgemerkt. Ik ben me dan even op de grond in de leraarskamer gaan leggen. Dit hielp gelukkig een beetje en nadat ik wat gegeten had, voelde ik me al stukken beter.
Ik sta hier enorm versteld van het onderwijs. Het onderwijs in België is echt stukken beter. Ik weet niet goed waaraan ik me tijdens het lesgeven zal moeten verwachten. Vanaf volgende week starten we. Op 1 mei moeten we niet naar de school gaan, omdat het dan dag van de arbeid is. Onze eerste lessen zullen dus op woensdag gegeven worden. Ik denk dat de laatste drie weken nu ook de zwaartste en de drukste zullen worden. Voorheen hadden we enkele onze projecten in de week en daar komen nu drie schooldagen bij. De drukte zal er wel voor zorgen dat de tijd voorbij zal vliegen.

’s Avonds gingen de zwemlessen in de Casita door. Iedereen was enorm moe van de afgelopen dagen, maar we konden onze kindjes niet in de steek laten. Ze beginnen de technieken van het zwemmen al onder de knie te krijgen. Volgende week zullen ze de arm- en beenbeweging samen mogen oefenen en hopelijk zullen ze dan kunnen zwemmen. Fiona had na de zwemles nog te veel energie over en zij besloot om samen met Lore nog een cake te maken. Nadat iedereen een heerlijk stuk cake had gegeten gingen we slapen.

Vrijdag 28 april

Van vrijdag tot zaterdag gaan we altijd op weekend. Tijdens het weekend maken we dan leuke uitstappen naar verschillende steden en gebieden. Dit weekend besloot ik om niet mee te gaan op uitstap. Niet dat ik dit niet graag had gewild, maar ik had iets anders om naar uit te kijken, namelijk Sonja en Danny zien. ’s Morgens ging ik met Hilde mee naar de Rio Centro om enkele boodschappen te doen. Sonja en Danny gingen mij in de Casita komen bezoeken en ik kon hen moeilijk verwelkomen zonder een hapje en een drankje. Ik nam scampi’s, chips met een dipsaus en aardbeien mee. Geovanny, iemand van het personeel, ging lekkere cocktails maken.
Na mijn boodschappen en wat windowshopping heb ik sushi gegeten in de foodcorner. Daarna nam ik de taxi naar de casita waar iedereen nog aan het wachten was op de buschauffeur. Ik besloot om te genieten van de laatste minuten gezelschap, dus wachtte ik met hen mee op de bus. Een goede drie kwartier later arriveerde hij. De groep hun weekend kon nu ook starten.
Omdat er in de Casita al de hele dag geen internet was, ging ik in de wijk op zoek naar een internetcafé. Ik mocht voor 60 cent een uur op internet. Het toetsenbord was er helemaal anders en ik kon daardoor geen mails beantwoorden, maar ik heb een goede 40 minuten met mijn papa kunnen skypen en dat maakte alles goed. Daarna besloot ik om de overige minuten nog even naar Sonja en Danny te bellen om te vragen wanneer ze precies gingen komen. Toen ze opnamen waren ze juist aan de Casita aangekomen. Ik spoedde me naar daar en ik gaf hen eerst een rondleiding in mijn verblijfplaats. Douchen en hapjes maken kon ik nu niet meer doen, maar dat vonden ze gelukkig niet erg.
We maakten een wandeling in de wijk en daarna namen we de taxi naar de Malécon om er een boottocht te maken. We genoten van het uitzicht en de rust.

Als afsluiter wilden we nog wat gaan eten, maar Guayaquil heeft weinig restaurants. Je kan er wel kraampjes vinden met allerlei rijst en hamburgergerechten, maar verder vind je niks. Ik had ongelofelijk veel zin in pasta (zoals gewoonlijk), dus we zochten verder naar iets waar je dit kon eten. Na een lange zoektocht zijn we geëndigd in het hotel waar Sonja en Danny verblijven. Het restaurant was té chique om er een eenvoudige pasta te nemen, maar daar trokken we ons niks van aan.  De ober schoof onze stoel mooi onder ons wanneer we gingen zitten en hij was zo vriendelijk om ons een slabbetje rond de nek te knopen. Alsof we zouden durven morsen. ;). Ons eten werd gelijktijdig geserveerd met zo’n rond zilveren deksel dat ze op het zelfde moment weghaalden. Best wel grappig dat ze dit deden.


Nadien nam ik de taxi richting de Casita. De chauffeur wilde Engels spreken en de terugrit verliep heel snel, omdat ik eens een deftig gesprek met een bewoner van hier kon voeren. Eenmaal aangekomen in de Casita ging ik meteen slapen, omdat het internet nog steeds niet werkte en omdat ik niks om handen had.

Zaterdag 29 april

Vandaag had ik een taxi besteld om 8.45 uur om naar Sonja en Danny te gaan, maar zoals meestal was taxi Pedro te laat. Om 9.10 uur kon ik vertrekken naar het duo. Eenmaal aangekomen liet ik daar mijn handbagage achter (ik heb al enkele souvenirs met hen meegegeven, zodat mijn koffer (incl. inhoud) volledig in België geraakt). Daarna namen we de taxi naar Parque Historico. We wisten niet waaraan we ons moesten verwachten, maar toen we aankwamen viel het park meteen in de smaak. We bezochten de dieren: papegaaien, luiaards, vissen, schildpadden, vossen, apen, krokodillen, …  die  mooi omgeven waren door een prachtige natuur. Nadat we alle dieren gezien hadden, waren we benieuwd naar wat het park nog allemaal te bieden had. We bezochten architecturale gebouwen en daarna zagen we een boerderij en plantages. De plantages boeiden mij het meest. Ik vond het heel leerzaam om te zien hoe rijst, cacao, koffiebonen en bananen groeien. De gids  gaf ons een volledige cacao waar we mochten van proeven. Ik moet zeggen, het smaakte heel lekker. Het had een beetje de smaak van lychees.


Nadat we 3 uur in het park gewandeld hadden gingen we terug naar het centrum om nog enkele souvenirs te kopen. Sonja had de dag ervoor enkele standjes gezien die ze graag wilde bezoeken. Toen we daar aankwamen bleek het meer te gaan om benodigdheden voor de plaatselijke bevolking. We waren te moe om nog naar de Mercado Artesanele te gaan, dus we dronken in het hotel nog iets. De persoon die hen moest komen ophalen, was vroeger dan verwacht. Hij vergezelde ons bij ons drankje. We praatten over koetjes en kalfjes en hij wist ons te vertellen dat hijzelf ook jarenlang in België heeft gewoond. Nu woont hij 14 jaar in Guayaquil. Zijn verhaal boeide me enorm en ik stak extra kennis op over het land en over het wonen in Ecuador.
We vertrokken naar de luchthaven waar ik afscheid nam van Sonja en Danny. Ik had het er moeilijk mee om hen achter te laten, want ik had ze graag nog wat langer bij mij hier in Guayaquil gehad. Ik wilde dan ook graag met hen mee naar huis, maar dat is pas voor over enkele weken. Door de emoties sprong ik bij de gids in de auto wanneer het me inviel dat ik mijn bagage voor België nog bij me had. Snel sprong ik uit de auto, waar ik Sonja praktisch meteen tegenkwam. Ook zij had gelijktijdig opgemerkt dat ik dit was vergeten. Daarna reed ik met de gids mee naar huis. Ik vond het bijzonder sympathiek dat hij me een lift wilde geven en dat hij me  aan de wijk heeft afgezet. Hij zei me dat hij moest lachen toen ik over Ecuador en het wonen hier vertelde. Ik deed hem erg aan zichzelf denken toen hij ook graag hier wilde komen wonen. Als dit geen toeval is/was.

In de Casita vreesde ik voor het ergste: helemaal alleen = saai! Maar ik heb mijn vrije tijd kunnen invullen met het typen van mailtjes en van mijn blog. Ondertussen heb ik voor mezelf heerlijke scampi’s gemaakt en drink ik mijn blikje Ice Tea. Njam!

Morgen staat er niet veel op de agenda. Ik ga eerst wat genieten van de zon en daarna ga ik starten met de voorbereidingen voor het lesgeven. Tussendoor ga ik proberen Skypen met vrienden en familie.

Hasta luego voor meer nieuws!

ps: Maak jullie geen zorgen, ik blijf hier niet wonen. Het klint gewoon heel aanlokkelijk, maar ik zou te veel mensen in België moeten missen om dit te doen.

Woensdag 26 april

Vanaf nu begint het echt druk te worden. Sinds vorige week ging eindelijk (na twee weken uitstel van de overheid) het nieuwe schooljaar en de eerste schoolweek van start. Vandaag gingen we observeren in de lagere school, Portete. We hebben vier uur computerlessen gevolgd en nadien wilden we ook de social science volgen, maar omdat er diagnostische toetsen werden afgenomen, kunnen we dit pas volgende week doen. Ik moet zeggen dat de school mij veel meer bevalt dan de secundaire school. De klassen zijn nog steeds even groot, maar de leerlingen zijn braver en aandachtiger. Opvallend is wel dat praktisch elke leerkracht nog geen 20 minuten lesgeeft om nadien gewoon niks te doen. De leerkracht vandaag nam zelfs elke keer zijn telefoon op. Hij ging dan eens naar buiten om een luchtje te scheppen, hij maakte een praatje met ons of met zijn collega’s en tussen al die drukte door gaf hij hier en daar nog enkele minuten les. Het onderwijs staat nog niet ver hier in Ecuador. De leerkracht Engels maakte zelfs fouten: bv. Dog – dogging en girl – girling… Ik vraag me echt af wat de leerlingen na één schooljaar gezien hebben. Het jaar is nog maar gestart en de leerkrachten zijn nu al zo loom. Dat belooft.

Volgende week is het aan ons om voor de klas te staan. We gaan het alleszins helemaal anders aanpakken. We zullen wel degelijk volledige lesuren lesgeven en we gaan proberen om de leerlingen goed in de hand te houden. Fingers crossed.

’s Middags hebben we ons project in de wijk uitgevoerd, namelijk de spelnamiddag. Het viel ons meteen op dat er veel minder kinderen in de wijk te vinden waren dan anders. Dit komt omdat ze nu ook naar school moeten. Gelukkig hadden we toch enkele kinderen die kwamen opdagen, maar de meeste waren veel te klein, waardoor onze volledige voorbereiding in het water viel. Er vroeg zelfs een moeder of ze haar kind van één week oud kon achterlaten bij ons. Sommige dingen zijn hier toch echt te gek voor woorden! Het is dan ook niet abnormaal dat een doorsnee moeder de leeftijd van 15 jaar heeft.