Arequipa 29 -30 juli

We bevinden ons ondertussen weer op Belgische bodem, maar toch komen alle reisverslagen nog online. Altijd leuk om deze dan later nog eens te herlezen. 🙂

Ik heb jullie al verteld over de nare busrit naar Arequipa. Eenmaal in Arequipa gingen we op zoek naar een hotel. Het is niet altijd eenvoudig om een hotel te vinden. Ofwel zijn ze volzet, of ze voldoen niet aan de eisen (te onhygiënisch, te duur, …). Hier geldt trouwens de regel van het afdingen: voor alles kan je onderhandelen: taxi’s, hotelkamers, uitstappen/activiteiten (bij agentschappen), souvenirs, … Uiteindelijk zijn we in het hotel Lluvia de oro terechtgekomen. Het was één van de eerste hotels waar er geen schimmeldekens, vochtige muren, afgebladerde verfresten, … te vinden waren. De uitbaatster van het hotel was een vriendelijk omaatje dat zich wat over ons ontfermde.

Op 29 juli hebben we gewoon de stad wat verkend. Arequipa is een mooie stad die iets Europeser is dan de gemiddelde stad in Peru. De Plaza de Armas is erg gezellig en sfeervol met een klein parkje en een prachtige kathedraal. Je hebt er een enorm veilig gevoel. Het is ook de ideale plek om te wennen aan de hoogte. De stad ligt op een hoogte van 2400 meter boven zeeniveau.  Vele mensen verblijven hier enkele dagen vooraleer ze naar Cuzco gaan, zodat ze geen last van hoogteziekte krijgen. In ons groepje werden Tamara en Annelies hier ook door getroffen. Beiden hadden allerlei kwaaltjes zoals kortademigheid, hoofdpijn, maagklachten, een druk op de longen enz. Ze hebben allebei moeten uitrusten om van deze klachten af te geraken. Ook het 24/24 bij elkaar zijn, valt goed mee. Onze dagen zitten zodanig vol dat het soms moeilijk is om even tijd voor jezelf te nemen. Omdat we in Arequipa een extra rustdag namen, kon iedereen even zijn eigen ding doen. Het was zalig om eens na een nacht niet alles opnieuw te moeten inpakken om weer te vertrekken.

100_2725

’s Avonds gingen Saartje en ik nog even uit. We gingen naar San Francisco waar er talrijke bars zijn, maar op een maandagavond zijn de inwoners nog niet in form voor een avondje stappen. Het was rustig, maar toch werden we algauw vergezeld door twee locals. De ene wilde zichzelf de hele tijd bewijzen door Frans te spreken, maar het overschakelen van Spaans op Frans was voor mij moeilijk. Ik verkoos dus eerder Spaans dan Frans, maar toch bleef onze vriend voortdurend Frans praten. De andere kerel had het op Saartje gemunt en bij praktisch elke minuut schoof hij een beetje dichter tegen Saartje aan. Saartje en ik werden er gek van. De ene die zich belangrijk waande en Frans sprak en dan de andere die voortdurend dichter tegen Saartje zat te plakken. Uiteindelijk hebben we ze maar wijsgemaakt dat onze vriendjes ook mee op reis waren. Het duurde niet lang of ze waren verdwenen. Yes, missie volbracht!
Omdat we zin hadden om te dansen, zijn we nog verhuisd naar een discotheek. Tegen het advies in, gingen we naar zowat de enige pub waar je op dat moment kon gaan dansen. Als enige toeristen vielen we er meteen op. De pub was ook erg raar ingericht met veel tafels en stoelen en dan een kleine dansvloer. Het zag er wat ordinair uit. Toen we aan een tafeltje zaten, kwamen de Peruvianen meteen onze richting uit. Ze vroegen ons stuk voor stuk mee op de dansvloer. Ik heb me nog nooit zo populair gevoeld als toen. Uiteindelijk kwam er zelfs eentje voor onze tafel een ‘private danceshow’ geven (inclusief het showen van spierballen). Het was zo lachwekkend dat ik me echt niet kon inhouden van het lachen. Tracht je maar eens serieus te houden als er zo eentje het beste van zichzelf probeert te geven. Uiteindelijk hebben we wel gedanst en hadden we een leuke avond. We werden er wel als de locale attractie gezien en er waren er zelfs bij die foto’s van ons hebben genomen. We waren precies beroemdheden of zo.

Op 30 juli zijn we vrij lui geweest, maar het deed deugd om eens gewoon in een park te zitten en te genieten van het mooie weer. We hebben el museo Santuarios Andinos een bezoekje gebracht. Daar konden we kijken naar de mummie Juanita (vernoemd naar de vinder: Johan, in het Spaans Juan => vrouwelijke versie van de naam: Juanita). Juanita was een meisje dat door de Inca’s werd vermoord om als offer aan de Incagoden te schenken. Ze werd niet zo lang geleden gevonden en omwille van de koude en de sneeuw was haar lichaam nog vrij intact. Nadien gingen we de vulkaan “El Misti” bewonderen en daarna hebben we onze bus van Chivay naar Puno geregeld bij de knappe Eduardo. Als afsluiter zijn Annelies en ik nog naar een bar in San Francisco geweest om er UNO te spelen. Er was ook net een bandje aan het optreden, lekker gezellig dus. Bij elk spel had Annelies zeker één +4-kaart, dus ik ben hopeloos verloren. MAAR ongeluk in het spel, is geluk in de liefde…! Dat beweert men toch… 😉

1185652_10200972412845313_1799592940_n

Nazca – Arequipa 28 juli

In Nazca namen we de taxi naar de luchthaven waar we een klein vliegtuigje geboekt hadden om over de Nazcalijnen te vliegen. Na lang (heeeeeeel lang) wachten konden we op het vliegtuig. We hingen een half uurtje in de lucht, maar dat was meer dan genoeg. Door de plotse bewegingen en het geschud, mocht het niet veel langer duren.
Het was best wel een belevenis. We zagen een 12-tal Nazcalijnen zoals het marsmannetje, de spin, de kolibrie, de boom enz. Over het ontstaan van de lijnen is nog steeds geen duidelijkheid, maar één ding staat vast: het waren geen buitenaardse wezens die deze gecreëerd hebben. Er zouden wel 3 mogelijke theorieën zijn:

  • De lijnen staan symbool als jaarkalender om te weten wanneer ze best aan landbouw e.d. konden doen
  • Een open tempel om de goden te vereren
  • Een offerplaats. Hun god stond altijd afgebeeld met vleugels, waardoor de bevolking dacht dat hij op die manier hun offers via de lucht gemakkelijk zou kunnen zien.

Opmerkelijk was wel dat de lijnen heel fijn en oppervlakkig zijn. Ik dacht dat het gigantisch diepe en dikke lijnen waren.

1186827_10200972203760086_1433296688_n 1234536_10200972202960066_330764289_n

`s Middags bezochten we het museum van Maria Reich en gingen we naar een uitzichttoren waar we 2 nazcalijnen van dichtbij konden zien.

Aangezien het de nationale feestdag was, kochten Saartje en ik een broche en een vlagje van Peru. Dit laatste wisten de inwoners enorm te waarderen en overal riepen ze naar ons “Viva el Perú”. Er was zelfs één man die claxoneerde en bleef roepen tot we omkeken om dan te roepen “En mi corazón!” (in mijn hart). Super grappig en leuk.

´s Avonds namen we de bus naar Arequipa. Aangezien we alles zelf regelen en dat meestal maar een dag op voorhand doen, waren praktisch alle busmaatschappijen volgeboekt. Dit omwille van de feestdag. Uiteindelijk vonden we toch een agentschap dat nog 4 plaatsen vrij had. We hebben daar dan maar ons ticket geboekt. We zagen ernorm op tegen de rit aangezien we al een licht vermoeden hadden dat het de meest rampzalige busrit ooit ging worden. Het was een 10 uur durende nachtbus. Toen we instapten waren we de enige toeristen tussen allemaal locals (waarschijnlijk de iets minder behoede klasse). De bus stonk verschrikkelijk naar allerlei lijfgeuren en het toilet. Erg mottig… We hadden ook niet veel zitplaats op de bus, maar ondanks onze voorbarige eerste indrukken, werd het wel een goede rit. Ik heb praktisch de hele rit geslapen, dus voor ik het wist waren we in Arequipa.

969787_10200828806695249_439490246_n

PS: iets laten weten aan het thuisfront is niet altijd eenvoudig. Onze dagen zitten nokvol met activiteiten. De dagen vliegen voorbij Dit maakt het heel leuk, maar nu en dan ook erg vermoeiend. Veel tijd om te rusten en te bekomen is er niet. De lange busritten maken het extra lastig, maar de langste ritten moeten nog komen dus het klagen is pas voor later. 😉 .

 

 

Paracas – Nazca 27 juli

O help ik zit hopeloos achter met mijn blog. We hebben maar weinig tijd voor zulke dingen. Onze dagen zitten telkens boordevol activiteiten. Erg leuk, maar ook heel vermoeiend. Nuja, ik geniet ten volle van Peru en dat is natuurlijk het belangrijksteIn Paracas zijn we ´s morgens naar de Ballestaseilanden gegaan waar we pinguïns, zeehonden en talrijke vogels gespot hebben. De boottocht was wel enorm koud. Het was echt bevriezen. ´s Middags gingen we naar het nationaal park waar we la cathedral, la playa roja en een museum bezocht hebben. De lunch was best indrukwekkend aangezien we een enorm mooi zicht op de zee hadden. We zaten er slechts 1 meter van verwijderd. Romantischhh!! 🙂

´s Avonds namen we de bus (Cruz del sur: wat een zalige bus!!) naar Nazca. Ik ben er wel misselijk geworden met alle gevolgen van dien.
Enkele vooruitzichten: 2-daagse trekking naar de Colca Canyon, dan richting Puno voor de Uroseilanden (drijvende rieten eilanden) en het Titicacameer (hoogst gelegen meer ter wereld). Zo verder naar Cuzco en daarna de Macchu Picchu.

Hasta luego amigos
Besitos desde Arequipa

100_2666 1237899_10200972133598332_2102466143_n

100_2776

Lima – Pisco – Paracas 26 juli

In Pisco konden we van de eerste zonnestralen genieten. Je kon niet geloven hoeveel deugd dit deed na het koude en barre Lima.
Op de markt van Pisco hebben we onderhandeld over onze trip naar de Ballestaseilanden en uiteindelijk hebben we die voor 45 sol i.p.v. 70 sol kunnen verkrijgen. We hebben elk agentschap bezocht om zo de agentschappen tegen elkaar uit te spelen. Vanaf nu hebben we de smaak te pakken en onderhandelen we bij elke trip. In Peru draait alles eigenlijk rond onderhandelen… Het is best wel leuk om te doen.

Na Pisco namen we de taxi naar Paracas waar Efrain ons ging opwachten. Efrain was er en hij kwam erg grappig en joviaal over tot hij ons in zijn eigen toeristische bureautje wou meenemen. We vertelden hem meteen dat we al tickets voor de eilanden geboekt hadden en hij leek erg ontgoocheld te zijn. Toch bleef hij aandringen en dingen mompelen. Hij bleek maar niet te begrijpen dat we niks meer in zijn kantoor konden boeken. Gelukkig had zijn collega meer verstand en uiteindelijk snapte Efrain het enigzins. We waren al wat geschrokken van zijn vreemde aanpak als host. Wie neemt er zijn couchsurfers mee naar zijn agentschap om ze daar enkele trips aan te smeren? We dachten al dat Efrain snode plannetjes had om op deze manier extra trips te kunnen verkopen. Nuja, na zijn agentschap gingen we naar zijn huis. Alle ja huis…het hotel rechtover zijn bureau. We kregen nog meer argwaan, maar gingen gedwee mee in het hotel. We vreesden al dat hij ons nu ook nog een hotelkamer wou aansmeren. MAAR verrassend genoeg kregen we toch een gratis kamer toegewezen in een bijgebouw van het hotel. Het was waarschijnlijk een soort personeelsverblijf. De kamer oogde maar weinig gezellig met een rieten dak vol gaten en er ontbrak één bed, maar we hadden tenminste wel een gratis slaapplek. We dachten dat het een slapeloze nacht ging worden, maar dat viel uiteindelijk goed mee. We namen onze host als teken van dankbaarheid mee uiteten.Toen we hem mee uit vroegen vroeg zijn collega plots: “Elena??”, ik antwoordde dat ik inderdaad zo heette en toen zei hij: “Soy José” (= Ik ben José). Mijn euro viel meteen! Ik had de slaapplek bij Paracas geregeld en ik had naar meerdere hosts gemaild. Hij en Efrain waren de enige twee die gereageerd hadden en ik heb toen lukraak één van de twee gekozen.José had ik dus laten weten dat het niet doorging, maar daar stond ik dus wel met mijn mond vol tanden. Uiteindelijk hebben we ze dan maar allebei meegevraagd, maar het werd een leuke avond. Efrain was wel een ´specialeke´. Maar net omwille van zijn unieke karakter waren onze lachspieren voortdurend aan het werk. Om eerlijk te zijn denken we dat hij een beperking heeft, maar desondanks was het een grappig en sympathiek kereltje. Zijn vriend José had een goed gevoel voor humor. Mopjes à la “wat zegt de ene bil tegen de andere? Niet over de streep komen…” passeerden de revue. We hadden een leuke avond.

Een weetje: als iemand “soy pollo/pollito” (=ik ben een kip/kuikentje) zegt betekent dit dat hij dronken is. Dit is blijkbaar een Spaanse uitdrukking.

100_2605 100_2604

Lima 23 / 24 /25 juli

Jaaaaaaaaaaaa, eindelijk in Peru! Na weken vol voorbereiding kunnen we nu eindelijk genieten van al het moois dat dit land te bieden heeft.

De vlucht verliep vrij vlot. We deden er 2.5 uur over om naar Madrid te vliegen en de vlucht van Madrid naar Lima was een 12-tal uur. De duur viel heel goed mee, omdat ik deze keer heel goed geslapen heb. Voor ik het wist waren we er al. Eenmaal in Lima zelf namen we de taxi met een uiterst vriendelijke chauffeur die ons naar onze hostel bracht. Na de check-in gingen we op verkenningstocht. Deze hoofdstad mag dan misschien wel hoog aangeschreven worden, maar voor ons viel ze toch wat tegen. Door de garua (een soort mistigheid die tijdens de winter over de hele stad hangt) is het hier erg somber en kil. Deze mist brengt ook veel kou en vochtigheid met zich mee. Zo moest ik eergisteren bijvoorbeeld met een beschimmeld deken slapen. Doordat het super koud was, moest ik het deken wel gebruiken, maar de stank was niet te harden. 😦

Woensdag (24/07) hebben we La Basílica Catedral de Lima bezocht op la Plaza Mayor (de grote markt). Verder hebben we wat aan sightseeing gedaan. ’s Avonds gingen we eten in onze wijk Barancas. Deze wijk is erg gezellig en romantisch.

Gisteren hadden we een productieve dag. We stonden vroeg op en we bezochten el museo larco waar we de geschiedenis van Peru konden herontdekken. Daarna namen we de plaatselijke bus naar het centrum om naar el mirador de San Christobal (uitzicht over de stad) te gaan. De bus nemen was een avontuur op zich. Het was zo’n oud krakkemikkig geval dat bijna uit elkaar viel en we waren ook de enige toeristen.
We worden hier vaak erg bekeken, maar de mensen zijn super vriendelijk. Je kan ze alles vragen, ze zullen met veel plezier antwoorden. Contacten worden hier dus snel gelegd. Ik kan me echt volledig vinden in deze Zuid-Amerikaanse cultuur.
We kunnen hier ook goed onze plan trekken. Mijn Spaans wordt steeds beter en beter en ik kan al goed communiceren met de plaatselijke bevolking. Als ik dit vergelijk met een jaar eerder in Ecuador is het een gigantisch verschil.

Gisterenavond gingen we eten met Mimi, een meisje dat Tamara kent. Het was erg gezellig en leuk. Mimi heeft 2 jaar in Belgiê gewoond en heeft nu een Belgische vriend die er gisteren ook bij was. Ik heb haar de kleren van het lijf gevraagd, want stiekem vind ik het wel heel cool dat zij zoveel lef had om in het buitenland te gaan werken.

Straks nemen we de bus naar Paracas waar we zullen overnachten bij een locale Peruviaan, Efran genaamd. Efran komt heel sympathiek over, dus ik hoop dat het leuk wordt. Volgens mij ziet hij het volledig zitten om 4 chicas bij hem te laten overnachten.

De meisjes zijn ook erg tof. We komen goed overeen en er is voldoende ruimte voor eigen inbreng. Ik had er voor mijn vertrek wat schrik voor, maar dat was nergens voor nodig. `s Morgens word ik wel soms wakker met een klein stress-/qngstgevoel. Ik hoop echt dat het zal lukken om een maand uit mijn rugzak te leven. Ik heb maar 11 kg mee, wat het gemakkelijk maakt om alles mee te nemen. En ik moet ook niet aarzelen over welke kleren ik zal dragen, want met 2 afritsbare broeken en 1 fleece heb je maar weinig keuze. Ik hoop gewoon dat het in de bergen niet te koud wordt, aangezien het zal er sowieso vriezen.

Bon, ik denk het voornaamste gezegd te hebben. Let niet op typfouten, zinsconstructies enz. We hebben niet zoveel tijd en dat toetsenbord is hier helemaal anders (lastig om te typen, hoor).

Tot gauw voor meer nieuws.

PS Foto`s komen later

Trece días más

Hoi hoi

Hier zijn we nog eens voor een korte update. De verdere voorbereidingen worden langzaamaan genomen. We hebben nog eens afgesproken om alles nader te bespreken, maar eigenlijk hebben we meer dessertjes gegeten en gekletst dan iets anders. Oepsie…
Ondertussen heeft Tamara wel al voor een verblijfplaats voor onze eerste twee nachten gezorgd. We zullen overnachten in Domeyer hostel.

Verder heb ik ook al enkele inkopen gedaan. Wandelschoenen, naadloze sokken, een afritsbroek en microvezelhanddoeken mag ik al schrappen van mijn lijstje. Daarnaast heb ik ook een T-shirt gekocht die je 10 dagen zou moeten kunnen dragen zonder te stinken. Wat een uitvinding! Ik ben benieuwd…

Afbeelding

Tenslotte hieronder nog even het schema van hoe onze route (de gringo trail) er zal uitzien. Zo kunnen jullie volgen wanneer we waar zitten.

23 juli                                Vertrek vanuit België

24 juli                                Aankomst om 5.10 uur plaatselijke tijd in Lima

25 juli                                Lima

26 juli                                 Busrit Lima – Pisco – Paracas + bezoek
                                          Ballestaseilanden

27 juli                                Paracas –  Ballestaseilanden – Nazca

28 juli                                 Busrit Nazca – Arequipa

29 juli                                 Arequipa

30 juli                                 Colca Canyon

31 juli                                 Colca Canyon

1 augustus                         Colca Canyon

2 augustus                         Colca Canyon – Puno

3 augustus                         Titicacameer

4 augustus                         Titicacameer

5 augustus                         Titicacameer – Cuzco

6 augustus                         Cuzco

7 augustus                         Cuzco

8 augustus                         Cuzco – Pisac – Aguas calientes

9 augustus                         Macchu Picchu

10 augustus                       Macchu Picchu

11 augustus                       /

12 augustus                       /

13 augustus                       /

14 augustus                       Lima

15 augustus                       Vertrek om 10 uur vanuit Lima

16 augustus                        Aankomt om 10.00 uur in België

Hasta muy pronto!

Que viva el Peru!