Dag 4: Tethi

Ai ai ai, na een korte (de imam maakte ons rond 3u wakker met zijn klaaggezang in de nabijgelegen moskee) en veel te warme nacht moesten we al om 6 uur opstaan om onze bus naar Thethi te nemen. Op de minibus ontmoetten we Maarten en Jolien, een Belgisch koppel met wie we de hobbelige busrit doorbrachten. We hadden geen kamer in Tethi geboekt, maar in de guesthouse waar Maarten en Jolien verbleven konden we ook een nachtje blijven. We maakten er kennis met de gastvrouw, Roza, die bijzonder sympathiek was. Bruno en ik hadden wel één probleempje, we hadden niet genoeg geld bij voor onze driedaagse trip in de Albanese Alpen. Ik ging er van uit dat we wel geld konden afhalen in Tethi, maar dat bleek achteraf gezien maar een hoopvolle gedachte te zijn.  Daar zaten we dan, met weinig geld en een driedaagse in het vooruitzicht dat we niet konden betalen. We brachten met schaamrood op de wangen Roza op de hoogte van ons probleem. Aangezien ze een toeristisch bureau in Shkodra heeft (waar we na de drie dagen opnieuw naartoe gingen), verzekerde ze ons dat we het geld na de trip in haar bureau konden afgeven.  FIOEUW, dank u Roza! Dag 1 gingen we nu probleemloos overleven. Als de andere 2 dagen even vlekkeloos opgelost  kunnen worden, komt alles goed. ’s Middags maakten we in Tethi een wandeling naar de waterval. In het naar boven gaan, kwamen we een bedeesd nogal seuterig koppeltje tegen dat ook dezelfde kant op ging. Omdat we regelmatig enkele stops hielden om onze geleerde fototechnieken die Maarten ons bijgebracht had, te testen stak het koppeltje ons voorbij. Toen we na wat wandelen de waterval bereikten, werd Bruno verrast door het koppel dat zich al eerder aan de waterval gesetteld had. Gesetteld in de zin van de vrouw die naakt in het water stond te poseren voor haar vriend die van bovenaf naaktfoto’s maakte. Bruno draaide zich geschrokken om om me te vertellen wat hij net zag. Aangezien ik geen zin had om te blijven wachten tot de fotoshoot afgelopen was, gingen we maar gewoon naar de waterval en liep het meisje wat verlegen weg om haar kleren weer aan te trekken. Nadien kwam ze zich excuseren met de woorden “A dream just came true”. Ahja, ieder zijn plezier.
’s Avonds tijdens het diner wisselden we onze verhalen met Maarten, Jolien en de andere gasten in de guesthouse. De avond werd wel erg gezellig toen de elektriciteit uitviel en we bij kaarslicht onze dinertje verder zetten.

Advertenties

Dag 3: Shkodra

In Shkodra checkten we na een korte zoektocht  in hotel Rozafa in. De vrouw aan de receptie maakte onze enorm bang door te zeggen dat de kamers echt niet optimaal waren. Met een klein hartje bekeken we één van de kamers die in tegenstelling tot wat de vrouw zei er wel goed uitzag. Nuja, goed… We hadden een net bed en een douche, na de twee voorgaande nachten was dit meer dan voldoende.  
We fristen ons op (záááálig), herschikten onze trek- en rugzak en gingen lunchen. Toen we een man aanspraken voor wat praktische informatie over de Mesibrug en het Kirimeer wist hij ons te vertellen dat het meer helemaal uitgedroogd was door het warme weer. We besloten dan fietsen te huren om zo naar het Rozafakasteel te gaan. Dat bleek een goede keuze te zijn. Het fietsen was wat moeilijk, vooral voor Bruno, want zijn remmen werkten niet. Ik had een torpedofiets gekregen. In mijn studententijd moest ik Gent doorkruisen met zo’n  fiets, dus ik kon eindelijk mijn pedalokunsten, die ik nog niet verleerd was, nog eens bovenhalen. Het kasteel lag vrij hoog, waardoor we niet helemaal boven geraakten met onze fiets. Te voet lukte het wel, maar we hadden beter voor degelijk schoeisel gekozen i.p.v. slippers. Het kasteel zelf was meer dan de moeite waard en je had bovendien ook schitterende uitzichten op de stad.
Na het Rozafakasteel fietsten we naar de Bunarivier waar we ons aan een duikje waagden. We dobberden er wat rond, lieten ons meevoeren met de stroom en genoten van de verfrissing. Nadien brachten we onze fietsen terug en gingen we eten. Zoals gewoonlijk had ik weer het minst lekkere gerecht gekozen in vergelijking met Bruno. Ik weet niet hoe het komt, maar hij blijkt altijd de lekkerste dingen op de kaart te vinden. We deelden onze maaltijden en gingen daarna slapen want het ging vroeg ochtend worden.

Dag 2: Tirana verkennen

Om 8.00 uur ging Dardan zijn wekker af. Hij sprong opgewekt uit bed en wij moesten ons bijgevolg ook uit het bed slepen. Zijn zus die ook in dezelfde kamer sliep (wel afgescheiden d.m.v.  een doorschijnend gordijn) was die ochtend al opgestaan om 6.00 uur omdat ze elke dag 7/7 moet gaan werken in een kledingfabriek. Doordat ze ons ook regelmatig passeerde waren we dus al wakker.

Ons douchen was niet mogelijk, omdat er geen beschikbaar water was en omdat Dardan simpelweg geen douche of iets soortgelijks heeft. Het gaf ons een vervelend gevoel. We wilden ons verfrissen na de vlucht en de nacht in het miezerige bed. Jammer, maar helaas… We trokken onze kleren aan, fristen ons wat op met een vochtig doekje dat we op het vliegtuig hadden gekregen en trokken naar het centrum. Bruno had het heel wat minder moeilijk met de barre omstandigheden waarin we verbleven. Natuurlijk was hij ook niet zo enthousiast, maar hij kon alles wel goed plaatsen. We zagen zo ook de leefomstandigheden van sommige inwoners in het land. Het is gek om te zien hoe bescheiden en armtierig het kan zijn.  Het doet je wel beseffen hoe goed je het hebt in België.

Toen we in het centrum waren, gingen we eerst naar Kruja. We aten er als ontbijt een byrek; een driehoekig bladerdeegbroodje met kaas in, super lekker! De man van het bakkerijtje was ontzettend vriendelijk. Via Dardan konden we met hem in gesprek gaan en nadat we even met hem hadden gebabbeld kregen we van hem elk nog twee gratis dessertjes om op te eten. Na ons heerlijke ontbijt bezochten we een kasteel  dat ontworpen was door de dochter van de vroegere communistische leider Enver Hoxha. In het kasteel he bje het historisch museum dat ons heel wat informatie geeft over de geschiedenis van Albanië. Dardan gaf ons vol overgave ontzettend veel uitleg over alles wat we in het museum vonden, tot artisanale potjes  en werktuigen toe. Bruno en ik houden niet zo van musea, dus na een tijdje hadden we het museum en Dardans uitleg wel wat gehad.

Na het museum dronken een frisse cola op een terras en nadien namen we de bus terug naar Tirana. Ik had in verschillende verslagen gelezen dat we zeker de kabellift naar de Dajtiberg moesten nemen. Onze host was er niet echt voor te vinden, maar omdat hij niet werkt en anders toch maar zijn dagen thuis slijt met tv kijken, naar het internetcafé gaan en armbandjes maken ging hij toch mee. Met de kabellift stonden we 20 minuten later op de berg. Veel kon je er niet doen, maar er stond wel een fontein waar Bruno en ik meteen onze voeten in wasten. Dardan was er geen voorstander van, maar zo voelden we ons toch wat frisser en hadden we toch het gevoel dat we een beetje gewassen waren. We liepen wat rond op de berg, gingen wat in de wei liggen en bekeken enkele eenmansbunkers die je overal in het land terugvindt. De bunkers zijn er gekomen doordat Enver Hoxa zijn land wilde beschermen tegen invasies. Vroeger in de jaren ’70 lagen er ongeveer honderdduizend bunkers verspreid over het land, maar tegenwoordig worden ze steeds vaker vernietigd. De oudere bevolking draagt soms wel nog de communistische ster, maar de meeste inwoners zijn heel blij dat het communisme in hun land gevallen is. Dat is ook de reden waarom Albanië nu pas een toeristische bestemming begint te worden.

Na de kabellift gingen we nog even kijken naar het standbeeld van Skanderbeg op de markt van Tirana. Skanderbeg was de nationale held van Albanië. Daarna dronken we een cocktail in de skytower (gelegen in de populaire wijk Blloku) en nadien aten we een specialiteit van Albanië in een Italiaans restaurant. Het was al redelijk laat en vanuit Blloku moesten we nog een uur terugwandelen naar Dardans verblijf. Bruno en ik hadden echt geen zin meer om er nog een nacht door te brengen, maar omdat we geen goed en respectvol excuus konden vinden om het niet te doen, deden we het toch maar. Die nacht sliep ik enorm slecht. Ik hoorde constant lawaai en ik had super veel schrik dat enkele omstanders ons hadden gespot en ons wilden beroven. Bovendien was het ook super warm en durfde ik mijn hoofd niet nestelen in het hoofdkussen omdat ik het echt maar vies vond (note to myself: volgende keer eigen bedlinnen meenemen). Toen er plots een man in het midden van de nacht naar het toilet ging vond ik alles nog veel vreemder. Ik deed dan maar alsof ik sliep en bedacht in mezelf dat wanneer we beroofd zouden worden, ik maar beter deed alsof ik het niet door had. Bruno, het arme schaap, werd dan ook steeds wakker gemaakt door mijn inbrekersangst. Ik hoorde de hele nacht overal lawaai en ’s morgens moest Dardans zus weer de hele tijd passeren, waardoor we beslisten om op te staan omdat we toch niet meer konden slapen en echt hunkerden naar een mooiere kamer en een douche. We maakten snel onze trekzak en wandelden naar het centrum waar we de bus naar Shkodra namen.  We waren blij en opgelucht dat we onze couchsurfingevaring achter ons konden laten. Onze host was een vriendelijke oprechte kerel, maar de omstandigheden lieten het niet toe om van de ervaring te genieten. We steunen hem in zijn fanta(sie)stische droom om de Albanese vlag met armbandjes te maken. Werken wil hij niet doen, maar om die droom te verwezenlijken ziet hij het wel zitten om zijn dagdagelijkse leventjes eventjes om te ruilen voor het werkersbestaan.

Dag 1: Aankomst in Tirana

Yes, eindelijk was het zover, vol goede moed trokken we richting Zaventem om onze vlucht naar Tirana te nemen. We hadden tijdens onze tussenstop in Rome wat vertraging, maar verder verliep alles perfect.

Toen we aankwamen in de super kleine luchthaven Maria Theresa, haalden we meteen onze leks af en namen we de taxi naar de markt van Tirana. Aan de Opera Palace stond onze host, Dardan, ons op te wachten. De eerste kennismaking verliep vlot en na een half uurtje wandelen kwamen we aan bij Dardan. We waren moe van de vlucht en het wandelen met onze zware bagage deed er niet veel goed aan. We kwamen aan op een soort ingesloten doodlopend wijkje  waar alle huizen wel oké waren, op ééntje na. Dardan zei meteen: “Hier woon ik” en hij wees naar de vervallen constructie. Ik dacht dat hij een grapje maakte en ik wilde nog lacherig antwoorden: “Doe ons dat niet aan!” Maar algauw stonden we aan het “huis” en wist ik dat het menens was. De buitenkant bestond uit houten paletten en daar ergens tussenin hing er een deurtje. Hij kroop ergens achter het hout om dan de deur voor ons te openen. We kwamen op een klein “koertje” dat je eigenlijk zelfs niet eens een koertje kan noemen. Ik moest me inhouden om niet te laten blijken dat ik echt enorm schrok van de plaats waar we terechtkwamen. Eenmaal in het huis had ik zoveel spijt van het feit dat ik ervoor gekozen had om te couchsurfen. Ik moest enorm hard m’n best doen om enthousiast te blijven. De plaats waar we verbleven had niet eens een voordeur. Iedereen kon zomaar binnen komen. Achter een doorzichtig gordijn stonden 3 bedden en daarnaast nog eens een stapelbed waar onze host zijn zus al lag te slapen. Ik had nog niet door dat het bedje naast het tweepersoonsbed Dardan zijn slaapplek was. Het bed zag er niet proper uit en we moesten de kamer dan ook nog eens delen met onze host en zijn zus. Vreselijk…
Naar het toilet gaan lukte nog net, maar doorspoelen was niet mogelijk, daar moesten we een emmer met water voor gebruiken. Het toiletpapier bestond uit servetten die hij waarschijnlijk zo nu en dan eens uit een bar meesmokkelt. Tanden poetsen was moeilijk, want de watervoorziening werkt er niet altijd, waardoor er vaak een gebrek aan water is in zijn nederige woonplaats. We gebruikten dan maar wat flessenwater van onszelf. Na onze eerste schok gingen we meteen slapen. Doordat we zo moe waren vielen we als een blok in slaap.

 

 

Door het land der Skipetaren

De vakantie is er weer en de vakantieplannen werden weer volop gesmeed.
Aangezien ik dit jaar iets budgetvriendelijk wilde reizen, werden verre reisbestemmingen uitgesloten. Ik wilde ergens heen waar het lekker zonnig is, waar veel authenticiteit heerst en waar ik kon genieten van zowel heerlijke zonovergoten stranden als van mooie besneeuwde bergtoppen en wat cultuur.

Na wat keuvelen en zoeken kwamen Bruno en ik tot het idee dat Albanië misschien wel de reisbestemming kon worden.
We grasduinden wat op internet, bezochten de reismarkt, praatten met reizigers die er geweest waren en besloten vrij snel om ons ticketje richting Albanië te boeken.

Zo gezegd, zo gedaan… Morgen vertrekken we met veel enthousiasme en enorm veel nieuwsgierigheid naar het tot nu toe nog vrij onbekende land.
Aangezien we niet veel informatie en reisgidsden konden raadplegen, hebben we geen concrete route uitgestippeld. Maar aangezien ik toch graag wat weet hoe we onze dagen zullen invullen en omdat we toch in grote lijnen moeten weten waar en wat we gaan doen, wordt de volgende planning onze leidraad. We kunnen misschien wel nog van onze planning afwijken om even naar Kosovo te gaan. Praktisch alle verplaatsingen zullen via het openbaar vervoer gebeuren.

Zaterdag 19/07:                Aankomst in Tirana om 23.00 uur.
We zullen overnachten bij een plaatselijke host via couchsurfing.

Zondag 20/07:                 Daguitstapje van Tirana naar Korca en verkennen van de
hoofdstad.

Maandag 21/07:              Tirana ==> Shkodra
Bezoek aan het kasteel van Rozafa en aan de Kiririvier.

Rozafa castle 2

 

Dinsdag 22/07:               Shkodra ==> Tethi

Thethi2

Woensdag 23/07:           Te voet van Thethi naar Valbona
8 uur durende trekking naar Valbona.

Thethi

Donderdag 24/07:           Valbona naar het Komanimeer in Bajram Curri

komani river

 

Vrijdag 25/07:                 Bajram Curri naar Korca

Zaterdag 26/07:              Korca naar Prespameer of naar Ohrid (in Macedonië)

Zondag 27/07:                Korca naar Voskopoja of Ohrid naar Voskopoja

Maandag 28/07:             Voskopja naar Berat

Dinsdag 29/07:               Berat
Unesco werelderfgoed bezoeken + rafting of riverwalk.

Berat

Woensdag 30/07:           Berat naar Permet; bergwandeling maken

Donderdag 31/07:           Permet naar Gjirokastra
Blue eye national park bezichtigen.

Vrijdag 01/08:                  Gjirokastra naar Saranda
Zonnen, fuiven en lui zijn.

Saranda

Zaterdag 02/08:              Saranda naar Qeparo, Himara, of Dhërmi
Uitrustdagje

Qeparo

Zondag 03/08:                 Snipperdag

Maandag 04/08:              Snipperdag

Dinsdag 05/08:               Tirana

Woensdag 06/08:           Terugkomst

Natuurlijk zegt de opsomming en de lauwe omschrijving je maar weinig, maar nadien krijg je een uitgebreid verslag over wat we overal deden en hoe alles verliep.

Ik heb er zin in!
Midfrupafshim!

albanie

Und wir gehen nach Köln!

Beste lezers

Hier ben ik weer, klaar voor een nieuw (klein) avontuur bij onze buren in Duitsland.
Was werden wir dort tun? (Excuses voor het misschien ietwat foutieve Duits, ik vertrouw op Google Translate.) Voor alle duidelijkheid nog even in het Nederlands: ‘Wat gaan wij daar doen?’
Wel dat is nu de vraag. Het plan is dat we (nog) geen plan hebben. Het enige wat vaststaat is dat we ons zullen verplaatsen met de auto en dat we zullen couchsurfen bij een zeker Indonesische host.

Weldra laat ik jullie iets meer weten over het exacte plan en onze Duitse belevenissen!
Schüss!