On my way

28/03/2015

Hola!

Even een kort berichtje typen vanuit het vliegtuig. Enkele dagen geleden wist ik je nog te vertellen dat ik best wel gerust was in mijn buitenlandse trip. Dat klopt ook. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk tijd door te brengen met mama, papa, Katrijn en Bruno, maar toch kon ik het niet vermijden dat er gisteren (de dag voor mijn vertrek) toch een knagend gevoel de kop op kwam steken.

IMG_6712

IMG_6686

Het was geen angst, maar schrik voor de heimwee die ik zal hebben naar thuis en naar Bruno. Hoe zal alles verlopen? Zal ik hen veel horen? Kan ik wel alleen ‘overleven’ op een 17.5 uur durende reis richting Santiago? Vind ik de juiste gates wel? Hoe zal mijn gastgezin zijn? Ga ik me snel ‘thuis’ voelen?
Allemaal vragen die voorlopig onbeantwoord blijven. We genoten thuis nog van enkele gezellige momenten die voor mij ideaal waren om nadien met een gerust gevoel te vertrekken. Het afscheid ’s morgens in de luchthaven was iets waar ik helemaal niet naar uitkeek. Arg, afscheid nemen… Altijd zo lastig en moeilijk. Na vele traantjes, knuffels en kussen verliet ik mama, papa en Bruno. Zelfs nu op het vliegtuig heb ik het nog lastig. Ik mag niet te veel nadenken, naar foto’s kijken of naar melige muziek luisteren, want dan springen de tranen me weer spontaan in de ogen.

Ondertussen heb ik nog een goed uur te gaan en we zijn in Santiago. De vlucht verliep tot nu toe heel goed, ik had geen enkele moeite met het vinden van de gates en op de vlucht van Madrid naar Santiago zijn er super veel vrije zitjes. Ik heb er dus meteen 2 ingepalmd om mijn verdere reis op door te brengen. Ik kan nu genieten van 3 dekentjes en 3 kussens. Heerlijk! Eigenlijk valt dat alleen vliegen best wel goed mee. Ik heb me goed kunnen bezig houden: een koekje eten, wat drinken, wat denksportspelletjes, muziek luisteren, candy crush op de gsm spelen… Het enige wat ik wel wat mis is eens een praatje slaan. Voor mij zitten er bovendien 4 Russen die kennelijk graag de vlucht al dronken wilden doorbrengen. Na 7 flesjes wijn per persoon gedronken te hebben vond het personeel het welletjes geweest. Na een uurtje of 2 trachtten ze nog eens wat wijn te verkrijgen en ze kregen alweer een flesje. Het stinkt hier nu wel wat naar alcohol, maar het is leefbaar :p.

Straks komt Monica (= een 69 jaar oud vrouwtje die me de komende 10 weken onder haar vleugels neemt) me oppikken. Ik ben al super benieuwd naar hoe alles zal zijn, hopelijk is haar auto niet te klein want mijn 2 koffers moeten er in geraken. Ik geef toe dat ik veeeel te veel kleren mee heb. In Ecuador bestond mijn bagage uit 1 koffer van 13 kg. Nu heb ik 2 koffers van 20 en 22.60 kg mee. Klein verschilletje…
Het is nu nog heel erg warm in Chili, maar de herfst staat voor de deur en aangezien ik niet weet hoe dat daar zal zijn heb ik zowel zomer- als winterkledij mee. We kunnen maar beter goed voorbereid zijn.

Zo, ik ga nog een filmpje op m’n laptop bekijken en daarna zal het wel bijna tijd zijn om te landen.

Tot later!

 

 

And off we go!

24/03/2015

Hé daar! Hier zijn we weer, klaar voor een nieuw avontuur! Over enkele dagen hang ik opnieuw in de lucht richting Zuid-Amerika. Deze keer voelt het anders aan dan de vorige twee keren. Geen idee hoe het komt. Ik voel me heel relaxed en zorgeloos. Met “we zien wel” en “alles komt goed” in het achterhoofd ben ik klaar om te vertrekken. De koffer is nu al deels gevuld met allerlei spulletjes. Ik bof, want –als ik mijn online reservatie goed gelezen heb- mag ik 2 koffers van 23 kg. meenemen… luxe! Mijn besluiteloosheid hoeft me deze keer geen parten te spelen, alles kan mee!
Naast het maken van mijn koffer probeer ik nu ook zoveel mogelijk te genieten van het dagdagelijkse leventje dat ik weldra zal moeten missen. Ik heb nu het ideale excuus om lekker lui te zijn; ik moet toch uitgerust zijn, nietwaar? Aanvullend excuus nummer 2 is dan: ik mag veel eten, want in Chili is het eten misschien niet zo lekker én een extra kilo is daar niet zo erg.

Volgend berichtje zal vanuit Chili zijn.

Hasta pronto!
xoxo Helena