La preparación

Hallo daar!

Zoals de meesten weten, wou ik ongelofelijk graag terugkeren naar Zuid-Amerika. Ik dacht vaak aan mijn stage in Ecuador. Ik miste de zuiderse muziek, de zonnige dagen, de warmte, de vriendelijke bevolking, de prachtige uitzichten, …
Na lang, heel lang twijfelen besloot ik om op reis te gaan naar Peru. Het leek me leuker om een nieuw land te ontdekken dan om terug te gaan naar Ecuador. Daar had ik tenslotte al heel wat van het land gezien. Peru sluit mooi aan bij de cultuur van Ecuador, dus de keuze was snel gemaakt. Ik plaatste een zoekertje op Wereldwijzer en ik kreeg behoorlijk veel reacties. Ik sprak met potentiële medereizigers af om te kijken of we dezelfde ideeën hadden en of we eventueel samen zouden kunnen reizen. Zo ben ik bij Tamara, Saartje en Annelies terechtgekomen. Ik leek hen een leuke medereizigster om hun trio aan te vullen. Na de eerste afspraak besloten we vrij snel om onze tickets te boeken. Zo gezegd, zo gedaan. Ons ticket hebben we al ruim een maand op zak.

Peru
De echte voorbereidingen zijn gisteren gestart. We spraken af om onze route in grote lijnen vast te leggen. Zonder veel problemen kwamen we snel tot een consensus. De route zal er als volgt uitzien:

Lima → Paracas + islas Ballestas
→ Nazca → Arequipa
→ Colca Canyon → Puno
→ Lago Titicaca → Cusco
→ Pisac → Aguas Calientes
→ Machu Picchu → Lima

plan

Ik kijk er al enorm naar uit, maar ik zou liegen mocht ik zeggen dat ik geen schrik heb. Peru is een veelbezocht, maar arm land. Door het toenemende toerisme stijgt ook de criminalteit. We hebben geen mannelijk gezelschap dat ons kan beschermen en als gringas zijn we vaak het ideale slachtoffer. Ik sluit dit niet uit, dus ik kan er maar beter op voorbereid zijn. Misschien komen mijn bokstechnieken eindelijk eens van pas.
We gaan ook niet ‘reizen in stijl’, maar we gaan ‘back to basic’. Voor ons geen trolleys, luxehotels met zwembaden,… We gaan met de rugzak het land doorkruisen. Ik vind het best wel spannend. Wat neem ik mee en wat niet? Aangezien we de rugzak wel heel vaak zullen moeten dragen, zijn we ook wat beperkt in het meesleuren van spullen. O help! Ik start binnenkort mijn zoektocht naar goede wandelschoenen en afritsbroeken (brrr). Tenslotte is het ook wat afwachten hoe alles in groep zal verlopen. 24/24 uur samen zijn, zal nu en dan wel enige inspanning vragen. Er zullen uiteraard ook wel discussies en frustraties zijn, maar hopelijk in beperkte mate.

Advertenties

To be continued?

We zijn nu ondertussen één jaar later. Het Ecuadoravontuur wordt nu doorgegeven aan nieuwe studenten die staan te popelen om erheen te trekken. Ecuador heeft een grote indruk op mij nagelaten. Ik denk er nog heel vaak aan terug. Al maandenlang overweeg ik er een vervolg aan te breien. Hoewel er één iets me tegenhoudt: de stap! De stap naar het onbekende, het avontuurlijke en het onzekere. Doe ik het of doe ik het niet?? De druk wordt groter, de tijd dringt, de vakantie nadert… Ik moet weldra beslissen.
En weet je wat?

Ik

       Waag

                    De

                              Sprong!

Ik ga het avontuur tegemoet, ik boek een ticket richting Zuid-Amerika!!!

AfbeeldingTo be certainly continued!

Belgisch bezoek part II

Donderdag 27 april

Donderdag moesten we weer vroeg opstaan om in de school (Portete) te gaan observeren. Om 5.45 uur was ik al uit de veren. Om 6.30 uur vertrokken we met de bus naar onze school.
We hebben er 7 lesuren geobserveerd, maar ik werd na enkele uren misselijk. ’s Ochtends had ik niet veel kunnen eten, omdat het nog veel te vroeg was. Vermoedelijk was de combinatie van weinig eten en een enorme hitte de oorzaak van mijn misselijkheid. Ik viel ook enkele keren in slaap tijdens de les, wat hopelijk niemand (op Nele na) heeft opgemerkt. Ik ben me dan even op de grond in de leraarskamer gaan leggen. Dit hielp gelukkig een beetje en nadat ik wat gegeten had, voelde ik me al stukken beter.
Ik sta hier enorm versteld van het onderwijs. Het onderwijs in België is echt stukken beter. Ik weet niet goed waaraan ik me tijdens het lesgeven zal moeten verwachten. Vanaf volgende week starten we. Op 1 mei moeten we niet naar de school gaan, omdat het dan dag van de arbeid is. Onze eerste lessen zullen dus op woensdag gegeven worden. Ik denk dat de laatste drie weken nu ook de zwaartste en de drukste zullen worden. Voorheen hadden we enkele onze projecten in de week en daar komen nu drie schooldagen bij. De drukte zal er wel voor zorgen dat de tijd voorbij zal vliegen.

’s Avonds gingen de zwemlessen in de Casita door. Iedereen was enorm moe van de afgelopen dagen, maar we konden onze kindjes niet in de steek laten. Ze beginnen de technieken van het zwemmen al onder de knie te krijgen. Volgende week zullen ze de arm- en beenbeweging samen mogen oefenen en hopelijk zullen ze dan kunnen zwemmen. Fiona had na de zwemles nog te veel energie over en zij besloot om samen met Lore nog een cake te maken. Nadat iedereen een heerlijk stuk cake had gegeten gingen we slapen.

Vrijdag 28 april

Van vrijdag tot zaterdag gaan we altijd op weekend. Tijdens het weekend maken we dan leuke uitstappen naar verschillende steden en gebieden. Dit weekend besloot ik om niet mee te gaan op uitstap. Niet dat ik dit niet graag had gewild, maar ik had iets anders om naar uit te kijken, namelijk Sonja en Danny zien. ’s Morgens ging ik met Hilde mee naar de Rio Centro om enkele boodschappen te doen. Sonja en Danny gingen mij in de Casita komen bezoeken en ik kon hen moeilijk verwelkomen zonder een hapje en een drankje. Ik nam scampi’s, chips met een dipsaus en aardbeien mee. Geovanny, iemand van het personeel, ging lekkere cocktails maken.
Na mijn boodschappen en wat windowshopping heb ik sushi gegeten in de foodcorner. Daarna nam ik de taxi naar de casita waar iedereen nog aan het wachten was op de buschauffeur. Ik besloot om te genieten van de laatste minuten gezelschap, dus wachtte ik met hen mee op de bus. Een goede drie kwartier later arriveerde hij. De groep hun weekend kon nu ook starten.
Omdat er in de Casita al de hele dag geen internet was, ging ik in de wijk op zoek naar een internetcafé. Ik mocht voor 60 cent een uur op internet. Het toetsenbord was er helemaal anders en ik kon daardoor geen mails beantwoorden, maar ik heb een goede 40 minuten met mijn papa kunnen skypen en dat maakte alles goed. Daarna besloot ik om de overige minuten nog even naar Sonja en Danny te bellen om te vragen wanneer ze precies gingen komen. Toen ze opnamen waren ze juist aan de Casita aangekomen. Ik spoedde me naar daar en ik gaf hen eerst een rondleiding in mijn verblijfplaats. Douchen en hapjes maken kon ik nu niet meer doen, maar dat vonden ze gelukkig niet erg.
We maakten een wandeling in de wijk en daarna namen we de taxi naar de Malécon om er een boottocht te maken. We genoten van het uitzicht en de rust.

Als afsluiter wilden we nog wat gaan eten, maar Guayaquil heeft weinig restaurants. Je kan er wel kraampjes vinden met allerlei rijst en hamburgergerechten, maar verder vind je niks. Ik had ongelofelijk veel zin in pasta (zoals gewoonlijk), dus we zochten verder naar iets waar je dit kon eten. Na een lange zoektocht zijn we geëndigd in het hotel waar Sonja en Danny verblijven. Het restaurant was té chique om er een eenvoudige pasta te nemen, maar daar trokken we ons niks van aan.  De ober schoof onze stoel mooi onder ons wanneer we gingen zitten en hij was zo vriendelijk om ons een slabbetje rond de nek te knopen. Alsof we zouden durven morsen. ;). Ons eten werd gelijktijdig geserveerd met zo’n rond zilveren deksel dat ze op het zelfde moment weghaalden. Best wel grappig dat ze dit deden.


Nadien nam ik de taxi richting de Casita. De chauffeur wilde Engels spreken en de terugrit verliep heel snel, omdat ik eens een deftig gesprek met een bewoner van hier kon voeren. Eenmaal aangekomen in de Casita ging ik meteen slapen, omdat het internet nog steeds niet werkte en omdat ik niks om handen had.

Zaterdag 29 april

Vandaag had ik een taxi besteld om 8.45 uur om naar Sonja en Danny te gaan, maar zoals meestal was taxi Pedro te laat. Om 9.10 uur kon ik vertrekken naar het duo. Eenmaal aangekomen liet ik daar mijn handbagage achter (ik heb al enkele souvenirs met hen meegegeven, zodat mijn koffer (incl. inhoud) volledig in België geraakt). Daarna namen we de taxi naar Parque Historico. We wisten niet waaraan we ons moesten verwachten, maar toen we aankwamen viel het park meteen in de smaak. We bezochten de dieren: papegaaien, luiaards, vissen, schildpadden, vossen, apen, krokodillen, …  die  mooi omgeven waren door een prachtige natuur. Nadat we alle dieren gezien hadden, waren we benieuwd naar wat het park nog allemaal te bieden had. We bezochten architecturale gebouwen en daarna zagen we een boerderij en plantages. De plantages boeiden mij het meest. Ik vond het heel leerzaam om te zien hoe rijst, cacao, koffiebonen en bananen groeien. De gids  gaf ons een volledige cacao waar we mochten van proeven. Ik moet zeggen, het smaakte heel lekker. Het had een beetje de smaak van lychees.


Nadat we 3 uur in het park gewandeld hadden gingen we terug naar het centrum om nog enkele souvenirs te kopen. Sonja had de dag ervoor enkele standjes gezien die ze graag wilde bezoeken. Toen we daar aankwamen bleek het meer te gaan om benodigdheden voor de plaatselijke bevolking. We waren te moe om nog naar de Mercado Artesanele te gaan, dus we dronken in het hotel nog iets. De persoon die hen moest komen ophalen, was vroeger dan verwacht. Hij vergezelde ons bij ons drankje. We praatten over koetjes en kalfjes en hij wist ons te vertellen dat hijzelf ook jarenlang in België heeft gewoond. Nu woont hij 14 jaar in Guayaquil. Zijn verhaal boeide me enorm en ik stak extra kennis op over het land en over het wonen in Ecuador.
We vertrokken naar de luchthaven waar ik afscheid nam van Sonja en Danny. Ik had het er moeilijk mee om hen achter te laten, want ik had ze graag nog wat langer bij mij hier in Guayaquil gehad. Ik wilde dan ook graag met hen mee naar huis, maar dat is pas voor over enkele weken. Door de emoties sprong ik bij de gids in de auto wanneer het me inviel dat ik mijn bagage voor België nog bij me had. Snel sprong ik uit de auto, waar ik Sonja praktisch meteen tegenkwam. Ook zij had gelijktijdig opgemerkt dat ik dit was vergeten. Daarna reed ik met de gids mee naar huis. Ik vond het bijzonder sympathiek dat hij me een lift wilde geven en dat hij me  aan de wijk heeft afgezet. Hij zei me dat hij moest lachen toen ik over Ecuador en het wonen hier vertelde. Ik deed hem erg aan zichzelf denken toen hij ook graag hier wilde komen wonen. Als dit geen toeval is/was.

In de Casita vreesde ik voor het ergste: helemaal alleen = saai! Maar ik heb mijn vrije tijd kunnen invullen met het typen van mailtjes en van mijn blog. Ondertussen heb ik voor mezelf heerlijke scampi’s gemaakt en drink ik mijn blikje Ice Tea. Njam!

Morgen staat er niet veel op de agenda. Ik ga eerst wat genieten van de zon en daarna ga ik starten met de voorbereidingen voor het lesgeven. Tussendoor ga ik proberen Skypen met vrienden en familie.

Hasta luego voor meer nieuws!

ps: Maak jullie geen zorgen, ik blijf hier niet wonen. Het klint gewoon heel aanlokkelijk, maar ik zou te veel mensen in België moeten missen om dit te doen.

Hello world

Zo, over welgeteld 18 dagen zit ik in het vliegtuig op weg naar Guayaquil! Spannend…
Jullie zullen via deze blog op de hoogte blijven van mijn Ecuadoriaans avontuur.

Hieronder al even een opwarmertje om in de sfeer te komen.
http://www.youtube.com/watch?v=RS1-CdfKgUQ&feature=fvst

Hasta luego! (Tot ziens)