On my way

28/03/2015

Hola!

Even een kort berichtje typen vanuit het vliegtuig. Enkele dagen geleden wist ik je nog te vertellen dat ik best wel gerust was in mijn buitenlandse trip. Dat klopt ook. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk tijd door te brengen met mama, papa, Katrijn en Bruno, maar toch kon ik het niet vermijden dat er gisteren (de dag voor mijn vertrek) toch een knagend gevoel de kop op kwam steken.

IMG_6712

IMG_6686

Het was geen angst, maar schrik voor de heimwee die ik zal hebben naar thuis en naar Bruno. Hoe zal alles verlopen? Zal ik hen veel horen? Kan ik wel alleen ‘overleven’ op een 17.5 uur durende reis richting Santiago? Vind ik de juiste gates wel? Hoe zal mijn gastgezin zijn? Ga ik me snel ‘thuis’ voelen?
Allemaal vragen die voorlopig onbeantwoord blijven. We genoten thuis nog van enkele gezellige momenten die voor mij ideaal waren om nadien met een gerust gevoel te vertrekken. Het afscheid ’s morgens in de luchthaven was iets waar ik helemaal niet naar uitkeek. Arg, afscheid nemen… Altijd zo lastig en moeilijk. Na vele traantjes, knuffels en kussen verliet ik mama, papa en Bruno. Zelfs nu op het vliegtuig heb ik het nog lastig. Ik mag niet te veel nadenken, naar foto’s kijken of naar melige muziek luisteren, want dan springen de tranen me weer spontaan in de ogen.

Ondertussen heb ik nog een goed uur te gaan en we zijn in Santiago. De vlucht verliep tot nu toe heel goed, ik had geen enkele moeite met het vinden van de gates en op de vlucht van Madrid naar Santiago zijn er super veel vrije zitjes. Ik heb er dus meteen 2 ingepalmd om mijn verdere reis op door te brengen. Ik kan nu genieten van 3 dekentjes en 3 kussens. Heerlijk! Eigenlijk valt dat alleen vliegen best wel goed mee. Ik heb me goed kunnen bezig houden: een koekje eten, wat drinken, wat denksportspelletjes, muziek luisteren, candy crush op de gsm spelen… Het enige wat ik wel wat mis is eens een praatje slaan. Voor mij zitten er bovendien 4 Russen die kennelijk graag de vlucht al dronken wilden doorbrengen. Na 7 flesjes wijn per persoon gedronken te hebben vond het personeel het welletjes geweest. Na een uurtje of 2 trachtten ze nog eens wat wijn te verkrijgen en ze kregen alweer een flesje. Het stinkt hier nu wel wat naar alcohol, maar het is leefbaar :p.

Straks komt Monica (= een 69 jaar oud vrouwtje die me de komende 10 weken onder haar vleugels neemt) me oppikken. Ik ben al super benieuwd naar hoe alles zal zijn, hopelijk is haar auto niet te klein want mijn 2 koffers moeten er in geraken. Ik geef toe dat ik veeeel te veel kleren mee heb. In Ecuador bestond mijn bagage uit 1 koffer van 13 kg. Nu heb ik 2 koffers van 20 en 22.60 kg mee. Klein verschilletje…
Het is nu nog heel erg warm in Chili, maar de herfst staat voor de deur en aangezien ik niet weet hoe dat daar zal zijn heb ik zowel zomer- als winterkledij mee. We kunnen maar beter goed voorbereid zijn.

Zo, ik ga nog een filmpje op m’n laptop bekijken en daarna zal het wel bijna tijd zijn om te landen.

Tot later!

 

 

Advertenties

Dag 1: Aankomst in Tirana

Yes, eindelijk was het zover, vol goede moed trokken we richting Zaventem om onze vlucht naar Tirana te nemen. We hadden tijdens onze tussenstop in Rome wat vertraging, maar verder verliep alles perfect.

Toen we aankwamen in de super kleine luchthaven Maria Theresa, haalden we meteen onze leks af en namen we de taxi naar de markt van Tirana. Aan de Opera Palace stond onze host, Dardan, ons op te wachten. De eerste kennismaking verliep vlot en na een half uurtje wandelen kwamen we aan bij Dardan. We waren moe van de vlucht en het wandelen met onze zware bagage deed er niet veel goed aan. We kwamen aan op een soort ingesloten doodlopend wijkje  waar alle huizen wel oké waren, op ééntje na. Dardan zei meteen: “Hier woon ik” en hij wees naar de vervallen constructie. Ik dacht dat hij een grapje maakte en ik wilde nog lacherig antwoorden: “Doe ons dat niet aan!” Maar algauw stonden we aan het “huis” en wist ik dat het menens was. De buitenkant bestond uit houten paletten en daar ergens tussenin hing er een deurtje. Hij kroop ergens achter het hout om dan de deur voor ons te openen. We kwamen op een klein “koertje” dat je eigenlijk zelfs niet eens een koertje kan noemen. Ik moest me inhouden om niet te laten blijken dat ik echt enorm schrok van de plaats waar we terechtkwamen. Eenmaal in het huis had ik zoveel spijt van het feit dat ik ervoor gekozen had om te couchsurfen. Ik moest enorm hard m’n best doen om enthousiast te blijven. De plaats waar we verbleven had niet eens een voordeur. Iedereen kon zomaar binnen komen. Achter een doorzichtig gordijn stonden 3 bedden en daarnaast nog eens een stapelbed waar onze host zijn zus al lag te slapen. Ik had nog niet door dat het bedje naast het tweepersoonsbed Dardan zijn slaapplek was. Het bed zag er niet proper uit en we moesten de kamer dan ook nog eens delen met onze host en zijn zus. Vreselijk…
Naar het toilet gaan lukte nog net, maar doorspoelen was niet mogelijk, daar moesten we een emmer met water voor gebruiken. Het toiletpapier bestond uit servetten die hij waarschijnlijk zo nu en dan eens uit een bar meesmokkelt. Tanden poetsen was moeilijk, want de watervoorziening werkt er niet altijd, waardoor er vaak een gebrek aan water is in zijn nederige woonplaats. We gebruikten dan maar wat flessenwater van onszelf. Na onze eerste schok gingen we meteen slapen. Doordat we zo moe waren vielen we als een blok in slaap.