Dag 9: Berat –  Elbasan (tussenhalte) – Pogradec + dag 10 Pogradec – Korça

Oeps, overslapen! We hadden de wekker verkeerd ingesteld, waardoor we onze bus naar Pogradec misten. We kwamen maar laat op gang en gingen meteen naar de busterminal om de eerstvolgende bus te nemen. Omdat het zondag was, waren de uren onregelmatiger en moesten we nog 2,5 uur wachten.  We aten en dronken wat in de bar en wachtten geduldig op de bus naar Elbasan. Meestal heb je geen busterminal maar wacht je gewoon ergens op de weg waar de bus passeert. Als het de bus is die je nodig hebt, doe je teken en stopt hij. Behalve als er politie in de buurt is, want ze mogen niet stoppen op onofficiële ‘haltes’. De bussen komen waarschijnlijk ook van overal ter wereld. We zagen er al enkele waarop stond “geen dienst”. Als de Albanezen het moeilijk hebben om Engels te begrijpen, zal dat wellicht ook zo met het Nederlands zijn. Misschien zijn het afgedankte bussen die hier terecht komen. Na onze rit naar Elbasan wachtten we op zo’n onofficiële plek op de bus, maar we wisten eigenlijk niet wel bus we moesten nemen naar Pogradec. Iets verderop zaten twee werkmannen naar ons te kijken, dus zij waren het ideale aanspreekpunt. Met gebrekkig Engels, wat wijzen naar onze kaart en enkele lichaamsbewegingen later begrepen ze ons en hielden ze de juiste bus voor ons tegen.

DSC_0185 DSC_0186

De busrit verliep goed en ’s avonds kwamen we aan. Het was de eerste keer dat de vrouwen er veel opgemaakter en misschien ook verzorgder uitzagen. Ze hadden hippe kleren aan, hun haren waren mooi gelegd en ze droegen een likje make-up. In het noorden en midden Albanië was dat niet echt het geval. Daar was niemand bezig met mode en maakte het uit niet veel uit of je er al dan niet verzorgd bij liep. Maar hier dus wel. Het was best wel fijn om te kijken naar de mensen die op de zeedijk flaneerden. Daar zat ik dan zonder make-up, Teva’s aan en onfrisse kleren (we moesten dringend nog eens een handwas doen). Ahja, wat maakt het ook uit? Als backpacker heb is het toegestaan om onfris met stinkende kleren en mottige schoenen rond te lopen… toch? 😉 De dag nadien lagen we wat te zonnen aan het Ohridmeer. De zon zat echter wel verstopt achter de wolken, maar de strandstoeletjes waren ideaal voor een dutje. Het Ohridmeer zelf was een teleurstelling. Het meer was mooi helder en het werd omgeven door bergen en rotsen, maar het was een meer zoals er zovele zijn. Geen aanrader dus. Nadien namen we de bus naar Korça om zo onze lange rit naar Gjirokastra wat in te perken. Het was een klein gezellig stadje waar het leuk vertoeven was. We merkten wel dat het zuidelijk gedeelte van Albanië toch niet hetzelfde is als het noordelijk deel. Hier in het zuiden zijn de mensen al meer toeristen gewoon. In het noorden was je overal meer dan welkom en was iedereen ontzettend vriendelijk en hulpvaardig. Ze deden moeite om met je te praten en wanneer dat niet lukte, klampten ze gewoon een jongere aan die dan even tolk kon zijn. Ze waren blij met je komst en oprecht geïnteresseerd in je. In het zuiden ben je gewoon één van de vele toeristen. Ik denk dat ze het toerisme hier niet meer zo fijn vinden. Het is ook zo dat als je zuidelijker gaat je meer toeristen tegenkomt. Hier geldt de regel: hoe zuidelijker (vooral aan de Albanese rivièra), hoe meer toeristen. Hoe noordelijker, hoe minder toeristen. Wat wel vaststaat is dat Albanië zich goed voorbereidt op de groei van het toerisme. Het land is nog volop in ontwikkeling, maar overal leggen ze wegen aan, bouwen ze appartementen, enz. Waarschijnlijk zal het over een 5-tal jaar een ware toeristische trekpleister worden. Wij vinden het alleszins erg fijn dat het nu nog niet zo toeristisch is. Vooral bij het nemen van de bus zijn we bijna altijd de enige toeristen. Soms kijken mensen je aan alsof je van een andere planeet komt. Ook de mannen kijken vrouwelijk schoon onbeschaamd na, iets wat in België toch veel subtieler gebeurt, maar hier zie je ook niet veel meisjes samen op terras zitten. Veel mannen hangen rond op de straat, zitten te terrassen of ze (vooral de oudere mannen dan) spelen wat domino in het park. Allemaal leuk om te zien, maar waar zijn de vrouwen op dat moment? (Ik moet wel zeggen dat dit straatbeeld aan de kuststrook minder van toepassing is.) De mannen zijn ook erg sociaal naar elkaar toe. Op bussen, op terras… waar dan ook praten ze met elkaar zonder elkaar te kennen. Op de bus praten ze soms urenlang, enkel een koffietje met een koekje ontbreekt dan nog. Soms lijkt het alsof ze ruzie maken of hevig discussiëren, maar dat is niet zo. Op zulke momenten zou ik zo graag Albanees willen verstaan om stiekem mee te luisteren.

DSC_0207 DSC_0212 DSC_0223 DSC_0233