30/03/2015 – Finding my place

Hey hey

We zijn hier nu een kleine 4 dagen in Chili. Tijd voor een korte update. Ik ben allereerst –niet onbelangrijk- goed aangekomen op mijn bestemming. Het meneertje waar ik oorspronkelijk naast zat in het vliegtuig begon wat tegen mij te babbelen en vertelde me dat ik best wel oplet in Santiago. Hij benadrukte me wel zeker 3 keer dat ik geen al te opvallende juwelen mag dragen, dat ik best niet te koop loop met mijn gsm en laptop en dat ik ’s avonds beter niet alleen rondloop. Ik begon toch wat bang te worden, omdat hij het zo vaak herhaalde, maar een gewaarschuwd vrouw is er 3 waard! ;).

Ik heb bij het wachten op de bagage meteen een karretje genomen, want ik kon onmogelijk alles zo meenemen. Ik moest door een controle en nadien stond ik aan de uitgang van de luchthaven.

IMG_6717

Na enkele minuten arriveerde Monica, mijn Chileense mama, om me mee te nemen naar haar appartement. Ze was meteen heel erg lief en vriendelijk. Ik voelde me snel op m’n gemak. Buurvrouw Marta kwam ons oppikken aan de uitgang. Na een half uurtje kwamen we aan bij Monica. Ik was eigenlijk nog helemaal niet moe, ook al was het iets van een 2u ’s nachts Belgische tijd. Bij Monica thuis stond Steffi ons al op te wachten. Zij is een Duits meisje dat hier 5 maanden gewerkt heeft in een wijnbedrijf. Haar laatste dag wilde ze graag bij Monica doorbrengen. Ik douchte me snel leegde mijn zakken een beetje (lees: alles gewoon in de kast proppen) en ging bij Marta, Monica en Steffi aan tafel zitten. Zij vierden mijn komst en Steffi haar vertrek. De eerste pisco sour en Chileense wijn waren een feit.

IMG_6718

Het was super gezellig aan tafel.Steffi was een tof meisje met veel dromen en ideeën. Ik bewonderde haar lef en moed om op haar 31ste een volledige carrièreswitch te maken. Ze werkte eerst in HR, maar omdat ze iets anders wilde kwam ze hier enkele maanden ‘stage’ lopen om meer over wijn te leren. Zo kan ze terug in haar land gemakkelijker aan de slag in de wijnsector. Na ons gesprekje heb ik nog even met Bruno geskypet en dan was het tijd om te gaan slapen want het was dan al iets van een 2 uur ’s nachts Chileense tijd (dus 6u ’s morgens Belgische tijd).

Omdat ik een kamer deel met Laura en zij aan het uitgaan was, heb ik niet zo vast geslapen. Ik was onbewust wat aan het wachten op haar komst, maar omdat voor haar gevaarlijk was om ’s nachts nog alleen naar huis te komen bleef ze bij een vriendin slapen. Na een korte nacht ben ik opgestaan. Ik liep wat verloren en wist niet goed wat te doen. Monica en ik praten Engels en Spaans met elkaar, dus het uitdrukken van wat je exact wil zeggen gaat soms wat moeilijk. Ik miste thuis en Bruno enorm. Praktische de hele dag heb ik moeten huilen. Ik skypete meerdere keren met Bruno en ook mama en papa heb ik gehoord. Het was moeilijk om mijn plekje hier te vinden. Ik ben dan gaan lopen en daarna voelde ik me wel weer beter. Het lopen hier is lastig! Zo warm!!! Het is voorlopig dus maar bij één keer gebleven, maar ik ga het wel verder proberen doen.

IMG_6720

Het uitzicht vanuit het appartement

IMG_6721 IMG_6722 IMG_6723 IMG_6724

Na het lopen hebben Monica en ik wat aan het zwembad gelegen, maar ik vergat mijn ogen in te smeren tegen de zon… Ik hoef je niet te vertellen hoe ik er nadien uitzag… ;). Mijn betraande, verbrande ogen waren geen zicht! Na het zwembad gingen we iets kleins eten in het restaurant van een hotel hier in de buurt en nadien ging ik op mijn eentje el barrio Providencia wat verkennen. Zonder plannetje ben ik maar gewoon wat gaan wandelen tot ik plots zag dat ik vlakbij de straat van mijn stageplaats was. Ik ben ze meteen gaan zoeken en na het wat rond te vragen, vond ik het! JIPPIE!

IMG_6737

Ik besloot om ook nog wat geld af te halen, want het was verschrikkelijk heet en ik kon wel een frisse cola gebruiken. Nadien wandelde ik terug richting appartement. Ik wandelde een blok extra en mijn voeten waren kapot, maar ik genoot er toch van om even op m’n eentje buiten geweest te zijn. Monica maakte thuis een lekkere fruitsla en nadien kroop ik in m’n bedje. De eerste dag hadden we overleefd!

De dag erna was Laura ook weer terug. Ik was blij om haar te zien. Nog eens Nederlands praten, zalig! :p. We hebben uitvoerig kennis gemaakt met elkaar, wat liggen zonnen aan het zwembad waar Chloé (het andere meisje met wie ik stage zal lopen) later ook bij was en nadien zijn we wat gaan eten en gaan drinken.

IMG_6743

Het was super tof en gezellig. Ik voelde me hier al wat beter en ik begon het gevoel te krijgen dat ik hier best wel kan wennen aan het leventje dat ik zal leiden. Uiteraard blijft de heimwee er wel. Ik moet ook nog wat zoeken naar hoe ik het best contact kan houden, maar dat komt met de tijd wel goed.

Vandaag is het mijn eerste stagedag bij FIT. Ik vind het echt super spannend! Wat moet ik aantrekken? Hoe zal het zijn? Wat ga ik moeten doen? Hoe neem ik mijn laptop mee zonder dat ze hier doorhebben dat ik m’n laptop bij me heb? AAAAAAAHHHHH zenuwen! Ik het wel het geluk dat ik er pas om 11.30 uur moet zijn. ZALIG!

Tot later voor meer nieuws!

On my way

28/03/2015

Hola!

Even een kort berichtje typen vanuit het vliegtuig. Enkele dagen geleden wist ik je nog te vertellen dat ik best wel gerust was in mijn buitenlandse trip. Dat klopt ook. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk tijd door te brengen met mama, papa, Katrijn en Bruno, maar toch kon ik het niet vermijden dat er gisteren (de dag voor mijn vertrek) toch een knagend gevoel de kop op kwam steken.

IMG_6712

IMG_6686

Het was geen angst, maar schrik voor de heimwee die ik zal hebben naar thuis en naar Bruno. Hoe zal alles verlopen? Zal ik hen veel horen? Kan ik wel alleen ‘overleven’ op een 17.5 uur durende reis richting Santiago? Vind ik de juiste gates wel? Hoe zal mijn gastgezin zijn? Ga ik me snel ‘thuis’ voelen?
Allemaal vragen die voorlopig onbeantwoord blijven. We genoten thuis nog van enkele gezellige momenten die voor mij ideaal waren om nadien met een gerust gevoel te vertrekken. Het afscheid ’s morgens in de luchthaven was iets waar ik helemaal niet naar uitkeek. Arg, afscheid nemen… Altijd zo lastig en moeilijk. Na vele traantjes, knuffels en kussen verliet ik mama, papa en Bruno. Zelfs nu op het vliegtuig heb ik het nog lastig. Ik mag niet te veel nadenken, naar foto’s kijken of naar melige muziek luisteren, want dan springen de tranen me weer spontaan in de ogen.

Ondertussen heb ik nog een goed uur te gaan en we zijn in Santiago. De vlucht verliep tot nu toe heel goed, ik had geen enkele moeite met het vinden van de gates en op de vlucht van Madrid naar Santiago zijn er super veel vrije zitjes. Ik heb er dus meteen 2 ingepalmd om mijn verdere reis op door te brengen. Ik kan nu genieten van 3 dekentjes en 3 kussens. Heerlijk! Eigenlijk valt dat alleen vliegen best wel goed mee. Ik heb me goed kunnen bezig houden: een koekje eten, wat drinken, wat denksportspelletjes, muziek luisteren, candy crush op de gsm spelen… Het enige wat ik wel wat mis is eens een praatje slaan. Voor mij zitten er bovendien 4 Russen die kennelijk graag de vlucht al dronken wilden doorbrengen. Na 7 flesjes wijn per persoon gedronken te hebben vond het personeel het welletjes geweest. Na een uurtje of 2 trachtten ze nog eens wat wijn te verkrijgen en ze kregen alweer een flesje. Het stinkt hier nu wel wat naar alcohol, maar het is leefbaar :p.

Straks komt Monica (= een 69 jaar oud vrouwtje die me de komende 10 weken onder haar vleugels neemt) me oppikken. Ik ben al super benieuwd naar hoe alles zal zijn, hopelijk is haar auto niet te klein want mijn 2 koffers moeten er in geraken. Ik geef toe dat ik veeeel te veel kleren mee heb. In Ecuador bestond mijn bagage uit 1 koffer van 13 kg. Nu heb ik 2 koffers van 20 en 22.60 kg mee. Klein verschilletje…
Het is nu nog heel erg warm in Chili, maar de herfst staat voor de deur en aangezien ik niet weet hoe dat daar zal zijn heb ik zowel zomer- als winterkledij mee. We kunnen maar beter goed voorbereid zijn.

Zo, ik ga nog een filmpje op m’n laptop bekijken en daarna zal het wel bijna tijd zijn om te landen.

Tot later!

 

 

And off we go!

24/03/2015

Hé daar! Hier zijn we weer, klaar voor een nieuw avontuur! Over enkele dagen hang ik opnieuw in de lucht richting Zuid-Amerika. Deze keer voelt het anders aan dan de vorige twee keren. Geen idee hoe het komt. Ik voel me heel relaxed en zorgeloos. Met “we zien wel” en “alles komt goed” in het achterhoofd ben ik klaar om te vertrekken. De koffer is nu al deels gevuld met allerlei spulletjes. Ik bof, want –als ik mijn online reservatie goed gelezen heb- mag ik 2 koffers van 23 kg. meenemen… luxe! Mijn besluiteloosheid hoeft me deze keer geen parten te spelen, alles kan mee!
Naast het maken van mijn koffer probeer ik nu ook zoveel mogelijk te genieten van het dagdagelijkse leventje dat ik weldra zal moeten missen. Ik heb nu het ideale excuus om lekker lui te zijn; ik moet toch uitgerust zijn, nietwaar? Aanvullend excuus nummer 2 is dan: ik mag veel eten, want in Chili is het eten misschien niet zo lekker én een extra kilo is daar niet zo erg.

Volgend berichtje zal vanuit Chili zijn.

Hasta pronto!
xoxo Helena