On my way

28/03/2015

Hola!

Even een kort berichtje typen vanuit het vliegtuig. Enkele dagen geleden wist ik je nog te vertellen dat ik best wel gerust was in mijn buitenlandse trip. Dat klopt ook. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk tijd door te brengen met mama, papa, Katrijn en Bruno, maar toch kon ik het niet vermijden dat er gisteren (de dag voor mijn vertrek) toch een knagend gevoel de kop op kwam steken.

IMG_6712

IMG_6686

Het was geen angst, maar schrik voor de heimwee die ik zal hebben naar thuis en naar Bruno. Hoe zal alles verlopen? Zal ik hen veel horen? Kan ik wel alleen ‘overleven’ op een 17.5 uur durende reis richting Santiago? Vind ik de juiste gates wel? Hoe zal mijn gastgezin zijn? Ga ik me snel ‘thuis’ voelen?
Allemaal vragen die voorlopig onbeantwoord blijven. We genoten thuis nog van enkele gezellige momenten die voor mij ideaal waren om nadien met een gerust gevoel te vertrekken. Het afscheid ’s morgens in de luchthaven was iets waar ik helemaal niet naar uitkeek. Arg, afscheid nemen… Altijd zo lastig en moeilijk. Na vele traantjes, knuffels en kussen verliet ik mama, papa en Bruno. Zelfs nu op het vliegtuig heb ik het nog lastig. Ik mag niet te veel nadenken, naar foto’s kijken of naar melige muziek luisteren, want dan springen de tranen me weer spontaan in de ogen.

Ondertussen heb ik nog een goed uur te gaan en we zijn in Santiago. De vlucht verliep tot nu toe heel goed, ik had geen enkele moeite met het vinden van de gates en op de vlucht van Madrid naar Santiago zijn er super veel vrije zitjes. Ik heb er dus meteen 2 ingepalmd om mijn verdere reis op door te brengen. Ik kan nu genieten van 3 dekentjes en 3 kussens. Heerlijk! Eigenlijk valt dat alleen vliegen best wel goed mee. Ik heb me goed kunnen bezig houden: een koekje eten, wat drinken, wat denksportspelletjes, muziek luisteren, candy crush op de gsm spelen… Het enige wat ik wel wat mis is eens een praatje slaan. Voor mij zitten er bovendien 4 Russen die kennelijk graag de vlucht al dronken wilden doorbrengen. Na 7 flesjes wijn per persoon gedronken te hebben vond het personeel het welletjes geweest. Na een uurtje of 2 trachtten ze nog eens wat wijn te verkrijgen en ze kregen alweer een flesje. Het stinkt hier nu wel wat naar alcohol, maar het is leefbaar :p.

Straks komt Monica (= een 69 jaar oud vrouwtje die me de komende 10 weken onder haar vleugels neemt) me oppikken. Ik ben al super benieuwd naar hoe alles zal zijn, hopelijk is haar auto niet te klein want mijn 2 koffers moeten er in geraken. Ik geef toe dat ik veeeel te veel kleren mee heb. In Ecuador bestond mijn bagage uit 1 koffer van 13 kg. Nu heb ik 2 koffers van 20 en 22.60 kg mee. Klein verschilletje…
Het is nu nog heel erg warm in Chili, maar de herfst staat voor de deur en aangezien ik niet weet hoe dat daar zal zijn heb ik zowel zomer- als winterkledij mee. We kunnen maar beter goed voorbereid zijn.

Zo, ik ga nog een filmpje op m’n laptop bekijken en daarna zal het wel bijna tijd zijn om te landen.

Tot later!

 

 

Door het land der Skipetaren

De vakantie is er weer en de vakantieplannen werden weer volop gesmeed.
Aangezien ik dit jaar iets budgetvriendelijk wilde reizen, werden verre reisbestemmingen uitgesloten. Ik wilde ergens heen waar het lekker zonnig is, waar veel authenticiteit heerst en waar ik kon genieten van zowel heerlijke zonovergoten stranden als van mooie besneeuwde bergtoppen en wat cultuur.

Na wat keuvelen en zoeken kwamen Bruno en ik tot het idee dat Albanië misschien wel de reisbestemming kon worden.
We grasduinden wat op internet, bezochten de reismarkt, praatten met reizigers die er geweest waren en besloten vrij snel om ons ticketje richting Albanië te boeken.

Zo gezegd, zo gedaan… Morgen vertrekken we met veel enthousiasme en enorm veel nieuwsgierigheid naar het tot nu toe nog vrij onbekende land.
Aangezien we niet veel informatie en reisgidsden konden raadplegen, hebben we geen concrete route uitgestippeld. Maar aangezien ik toch graag wat weet hoe we onze dagen zullen invullen en omdat we toch in grote lijnen moeten weten waar en wat we gaan doen, wordt de volgende planning onze leidraad. We kunnen misschien wel nog van onze planning afwijken om even naar Kosovo te gaan. Praktisch alle verplaatsingen zullen via het openbaar vervoer gebeuren.

Zaterdag 19/07:                Aankomst in Tirana om 23.00 uur.
We zullen overnachten bij een plaatselijke host via couchsurfing.

Zondag 20/07:                 Daguitstapje van Tirana naar Korca en verkennen van de
hoofdstad.

Maandag 21/07:              Tirana ==> Shkodra
Bezoek aan het kasteel van Rozafa en aan de Kiririvier.

Rozafa castle 2

 

Dinsdag 22/07:               Shkodra ==> Tethi

Thethi2

Woensdag 23/07:           Te voet van Thethi naar Valbona
8 uur durende trekking naar Valbona.

Thethi

Donderdag 24/07:           Valbona naar het Komanimeer in Bajram Curri

komani river

 

Vrijdag 25/07:                 Bajram Curri naar Korca

Zaterdag 26/07:              Korca naar Prespameer of naar Ohrid (in Macedonië)

Zondag 27/07:                Korca naar Voskopoja of Ohrid naar Voskopoja

Maandag 28/07:             Voskopja naar Berat

Dinsdag 29/07:               Berat
Unesco werelderfgoed bezoeken + rafting of riverwalk.

Berat

Woensdag 30/07:           Berat naar Permet; bergwandeling maken

Donderdag 31/07:           Permet naar Gjirokastra
Blue eye national park bezichtigen.

Vrijdag 01/08:                  Gjirokastra naar Saranda
Zonnen, fuiven en lui zijn.

Saranda

Zaterdag 02/08:              Saranda naar Qeparo, Himara, of Dhërmi
Uitrustdagje

Qeparo

Zondag 03/08:                 Snipperdag

Maandag 04/08:              Snipperdag

Dinsdag 05/08:               Tirana

Woensdag 06/08:           Terugkomst

Natuurlijk zegt de opsomming en de lauwe omschrijving je maar weinig, maar nadien krijg je een uitgebreid verslag over wat we overal deden en hoe alles verliep.

Ik heb er zin in!
Midfrupafshim!

albanie

To be continued?

We zijn nu ondertussen één jaar later. Het Ecuadoravontuur wordt nu doorgegeven aan nieuwe studenten die staan te popelen om erheen te trekken. Ecuador heeft een grote indruk op mij nagelaten. Ik denk er nog heel vaak aan terug. Al maandenlang overweeg ik er een vervolg aan te breien. Hoewel er één iets me tegenhoudt: de stap! De stap naar het onbekende, het avontuurlijke en het onzekere. Doe ik het of doe ik het niet?? De druk wordt groter, de tijd dringt, de vakantie nadert… Ik moet weldra beslissen.
En weet je wat?

Ik

       Waag

                    De

                              Sprong!

Ik ga het avontuur tegemoet, ik boek een ticket richting Zuid-Amerika!!!

AfbeeldingTo be certainly continued!